Como é ser xornalista en Arxentina?
Agora é difícil facer xornalismo, sobre todo xornalismo de xénero. O goberno nega as desigualdades de xénero e atácanos unha e outra vez. A xornalista María Ou'Donnell foi a miúdo o branco dos ataques do presidente, que chama "character assassination" (asasinato da reputación), e eu tamén sufrín algo parecido. Deixei Télam, unha das axencias máis antigas de América Latina, que Milei pechou este ano. Agora estou a revisar o meu papel de xornalista, tentando entender o novo contexto e decidindo como vou seguir.
Como afrontan as mulleres xornalistas esta complexa situación?Os
políticos e os xornalistas temos que analizar como chegamos a esta situación: que se fixo mal e que é o correcto. Hai que recoñecer o ben feito, o cambio cultural que se produciu. Grazas a iso, o actor Juan Darthés e o ex gobernador José Alperovich foron condenados por violación. Os xornalistas que apoiamos ás vítimas da persecución do xornalista Pedro Brieger, dezanove das vítimas falaron diso. Até entón isto era impensable.
Cal é a estratexia agora?O que estamos a denunciar estes días é a falta de políticas para protexer ás mulleres, adolescentes e nenos que sofren
violencia contra as mulleres. Ao mencionar os feminicidios e a falta de apoio do Estado, os ataques de troll gobernamentais son inmediatos nas redes sociais. O apoio do Goberno nacional é escaso nas provincias e o importante é tecer redes coas mulleres xornalistas que traballan nelas, ofrecerlles axuda e traballar conxuntamente. A prioridade agora é sobrevivir.
Como é a situación do feminismo en Arxentina?
Cando o Goberno anunciou que pecharía os ámbitos relacionados coa perspectiva de xénero, volveuse inmediatamente ao tema e máis de 300 referentes feministas reuníronse no congreso nacional. Este feito puxo de relevo a forza do movemento, o que demostra a capacidade de coordinación. En outubro terá lugar o Encontro de Mulleres Plurinacionais e será fundamental para o movemento feminista. Estamos esperanzados porque durante 35 anos foi a orixe de iniciativas importantes: o movemento de panos verdes e a orixe de iniciativas a favor da legalización do aborto.
Acábase de presentar unha acción xudicial colectiva contra o Goberno que pide máis información tras os despedimentos na Subcomisión de Violencia de Xénero.A
Subcomisión, que establecía a lexislación sobre violencia de xénero, era a última pegada do Ministerio de Mulleres, Xénero e Diversidade, pechada polo goberno de Milei, pero agora despediu ao 85% do persoal, incluída a fiscal Claudia Barcia, que era a súa cabeza. Descoñecemos si existe actualmente unha institución que se ocupa destas políticas. Arxentina parece que está a vulnerar as funcións de xénero e igualdade internacionais e as que recolle a nosa Constitución. A situación é preocupante porque o Goberno non transmite información clara e coherente e, por tanto, é moi difícil facer un seguimento dos feitos. En realidade, esta situación é extraordinaria.
O único que pide a iniciativa xudicial é máis información?En
Arxentina temos unha lei de acceso á información que garante o acceso á información. Ao non existir información é un recurso importante. Varias entidades están a dirixirse a esta zona para solicitar que se lles informe debidamente.
E que di a oposición?O
Congreso debería lembrar que hai que cumprir as leis, pero non o fai. De momento non hai oposición política que pretenda buscar unha solución a esta situación concreta. Creo que o feminismo e as organizacións de mulleres movéronse moito máis rápido neste ámbito.
E todo iso incrementou a tensión e o odio na sociedade.
O presidente e os seus portavoces utilizan unha linguaxe violenta e discriminatoria contra as mulleres, a diversidade, as persoas con discapacidade, as persoas racializadas e as persoas indíxenas. A utilización deste discurso ofensivo por parte das principais autoridades do país fixo que un determinado sector da poboación considéreo oportuno. Ademais, convidan aos influencers que utilizan o mesmo linguaxe (sobre todo xornalistas masculinos) aos medios tradicionais, e sen a moderación axeitada dos xornalistas, este pensamento segue estendéndose. O reto principal é como nos reencontraremos como sociedade e como afrontaremos este discurso. Non se pode deixar toda a responsabilidade en mans do movemento feminista, pero é necesario repensar as estratexias de comunicación e analizar por que tantas persoas se identificaron con discursos discriminatorios.
Estas persoas teñen ganas de diálogo?
Non o creo. Teñen un discurso automatizado e estático, polo momento é moi difícil crear unha conversación, pero ese debería ser o noso obxectivo.
O caso do neno desaparecido Loan, de 5 anos, converteuse nun caso moi mediático. Crese que foi raptado por unha rede de compra-venda de persoas. Un
novo fake relacionado co caso de Loan dicía que necesitabamos unha lei contra trátaa, pero Arxentina si que ten esa lei. Desde a entrada do novo Goberno, estanse desintegrando os grupos que traballan na loita contra trátaa de persoas. Non sabemos onde está Loan. Antes, cando un neno desaparecía, articulábase todo un sistema. Agora, sen os organismos nacionais da infancia, non sabemos como se xestionará a coordinación. Este caso pon de manifesto que o goberno nacional non ten experiencia de xestión. Máis aló das súas ideas políticas, ese é un dos grandes problemas.
Que pasou coas políticas de protección e asistencia ás vítimas da violencia de xénero?A Lei
Micaela de protección xurídica gratuíta non está en marcha. Nalgunhas provincias e en Buenos Aires hai 144 liñas telefónicas propias, pero no resto do Estado non, o que pode estimular aos agresores. As institucións sociais fixéronse cargo da axuda das mulleres ameazadas, pero a demanda foi en aumento e búscase financiamento internacional. Ademais, non se respectou a lei estatal da cota de trans e incrementáronse os despedimentos en todo o Estado.
E o dereito ao aborto?
Milei mostrouse sempre en contra do dereito ao aborto. Presentou un proxecto para discutir o tema, pero o Goberno non lle deu prioridade. É o Ministerio de Sanidade o que proporciona materiais e formación para garantir o aborto, pero non existe desde que temos un novo goberno. Non sabemos canto material está dispoñible, nin canto tempo poderá garantirse a práctica do aborto. A oposición do presidente a este dereito constitúe unha ameaza silenciosa, pero firme.
Mantense o mapa de xénero do país?
Antes, o Ministerio da Muller ocupábase de todas as materias, pero desde o peche non se produciu nada diso. A Axencia da ONU para a Igualdade de Xénero e o Empoderamiento da Muller e o Fondo de Poboación das Nacións Unidas han posto a disposición das organizacións feministas diferentes recursos e crearon unha nova rede de apoio. Hai pouco celebrouse a primeira reunión en Buenos Aires, e foi moi ben, hai moita expectación.
Están a recompilarse os testemuños de mulleres feministas que votaron a miles de persoas nas diferentes asembleas.
Si, así é. Varias mulleres que din ser feministas votaron a Milei. Nesta división, as feministas temos a chave para o diálogo e a reagrupación como sociedade. Quizais si as feministas xuntásemonos/xuntásemosnos alí atopariamos un espazo para o diálogo. Moitos homes novos han votado a Milei, pero cando falamos sobre o aborto, móstrannos as súas diferenzas co Goberno. Ese punto, a violencia contra as mulleres, os feminicidios ou o abuso da infancia, son temas que realmente nos achegan.
Como representa a situación socioeconómica de Arxentina no futuro?
Analizar a situación é difícil, estou a procesalo. Unha gran porcentaxe da poboación elixiu a Milei. Eses votantes non os escoitamos até agora, quizais se lles fixo pouco caso e Milei deuse por bo como representante. Non son optimista sobre a situación en Arxentina, nin sobre as políticas violentas do equipo de goberno, pero sobre a forza que estamos a construír as feministas, si, para protexer ás que máis o necesitan, repensar o noso camiño e axudarnos mutuamente.
O 25 de maio celebrouse o Día da Patria. Arxentina. Alí teñen agora un presidente que ama á súa patria e viaxa polo mundo dándolle a coñecer. Tamén pasou por España para ir ao atopaches satánico “Europa Viva 2024”. Aqueles que se ridiculizaban, agora asústannos... [+]
A estrela do neoliberal arxentino, Javier Milei, converteuse no reflexo da incongruencia trumpiana co impacto mediático das súas intervencións públicas. Do mesmo xeito, o uso corrosivo de redes sociais como X permite desfacer calquera estratexia de oposición polo menos... [+]
Azken hiru hilabeteetan %8 igo da tasa: 3,5 milioi pertsona gehiago daude pobreziaren mugaren azpitik. Mileiren neurriak txalotu ditu Nazioarteko Diru Funtsak, langileen pobretzea handitzen den bitartean.
Non gana, está tolo, o que está a dicir non é posible. Calquera ve que un estado non está preparado para gobernar. É un teórico, non ten conciencia da realidade. Os pasos dados polo feminismo son irreversibles, a cidadanía non aceptará cuestionar certos dereitos. Os... [+]
Ante a miopía política do Fondo Monetario Internacional, ao non aplicar un kit á débeda arxentina recibida da era neoliberal de Macri, o presidente Fernández comezou a achegarse a Rusia e China para atraer investimentos imprescindibles para estimular as transaccións... [+]
Para calquera zurdo interesado na política arxentina, a noite do pasado domingo era unha terrible noite. Celebraron eleccións. O medo sementouse nos primarios chamados PASO, xa que a ultradereita triunfou na súa versión máis tola. Xuntámonos vibrando cada un ante o seu... [+]