Lin fai dúas ou tres días un artigo sobre as filas de Guillem Martínez e non sei si entendino ben. Contaba que debaixo da súa casa ten unha xeadaría que non tiña nada de particular e que, nos últimos tempos, adoita ter xente en canto ábrese, unha detrás doutra, esperando porque un deses influencers inventou unhas características exclusivas que non teñen. A realidade é tan intolerable que nos parece que preferimos ordenala á espera dunha mentira. “Millóns de persoas están en millóns de filas, por iso parecen alicerces, esperan a que chegue a seguinte mentira. Orde de avance”. Témome que ese tipo non fai cola. E que a verdadeira metáfora do artigo non era a mesma fila, senón a que mira de arriba abaixo á fila, desde casa.
O que inventaron a esa xeadaría é falso. Pero o Prado non é mentira, non nese sentido. Aí están os cadros. Aí está o silencio. Aí está a grandeza. Aí está a dibagación do paseo. Hai tantos ollos pintados que che miran. As colas máis longas realízanse nas horas de entrada ao museo de forma gratuíta.
O parque acuático, en agosto, non é mentira, para os nenos é un paraíso para non pensar máis nun plan todo o día, para as neuronas no pixama tranquilas. Con todo, primeiro a fila no coche, a fila na entrada, probablemente a fila en cada atracción.
A carnicería, o supermercado, o circo, o concerto, o avión, mesmo na praza do pobo recibindo as cartas dos nenos Olentzero e Mari Domingi.
Si ofrecésennolo, todos borrariamos as filas da nosa vida e amolaríannos. Si ofrécennolo, borrariamos da nosa vida as cousas que nos piden confundirnos coas persoas que eliximos. Si os outros non son máis brillantes, máis marcados, máis famosos que nós. Pero eses non están en fila, pasan xunto á cola para entrar no avión, e logo están na xanela dalgún hotel, ou na da súa casa, interpretando as colas.
Hai colas que conducen a realidades máis crúas. En Semana Santa vin en Madrid, xunto a unha igrexa, unha fila que eu levo xarada hai tempo: a realidade era unha bolsa de caridade, un bocadillo, un iogur, un gran de froita. Case se volvía cara ao edificio. Víanse mochilas amarelas que salpicaban a cola, Glovo. Esperaban as mentiras. Nas salas de espera de Osakidetza tamén facemos colas desordenadas, cun papelito que parece de carnicería na man. Esperando a mentira da supervivencia (ou da morte ben condimentada con opiáceos).
A clase media baixa, a clase obreira, aínda que sexa turista, non é tan parva, ese intelectual que nos miras pola xanela; si anímasche a unha fila, verías máis que pola xanela. Esas filas non buscan unha mentira, representan o grao de civilización de quen as fan (sempre hai algún narcisista que quere encolar, é verdade), os que se comen, golpéanse, písanse. Esperan xuntos. Estas colas son unha esperanza colectiva. E nesas colas mirámonos moito, acariñámonos, axudámonos moito (cantas veces salvouche o xesto de cortesía dun descoñecido? ).
Quizá agora o articulista non me entendeu. Ti? Consente as filas e as colas. Bo agosto.
Bidali zure iritzi artikuluak iritzia@argia.eus helbide elektronikora
ARGIAk ez du zertan bat etorri artikuluen edukiarekin. Idatzien gehienezko luzera 4.500 karakterekoa da (espazioak barne). Idazkera aldetik gutxieneko zuzentasun bat beharrezkoa da: batetik, ARGIAk ezin du hartu zuzenketa sakona egiteko lanik; bestetik, egitekotan edukia nahi gabe aldatzeko arriskua dago. ARGIAk azaleko zuzenketak edo moldaketak egingo dizkie artikuluei, behar izanez gero.
Non é nada fácil entender o que está a suceder en Cataluña. Con toda seguridade. Podemos dar por terminado o proceso de 2017, pero está por ver si o independentismo será capaz de iniciar un novo proceso de liberación.
Si nas eleccións o independentismo mantívose na... [+]
Levamos unhas semanas coa "serpe de verán" sobre o TAV e coa posibilidade de enlazar a "E vasca" desde Pamplona, desde Ezkio ou Vitoria.
É decepcionante ver que o noso Pobo segue dependendo de decisións interesadas e non argumentadas polos galgos e cans de caza que seguen... [+]
Os globalistas elixiron Francia, Polonia e o Reino Unido para crear un conflito aberto coa OTAN en novembro, xa que Estados Unidos está inmerso na campaña electoral para a Presidencia de novembro.
Deste xeito, a presenza de soldados de Polonia, Francia, Reino Unido e Estados... [+]
Afortunadamente, a maioría das empresas industriais comezan a entender, tras as numerosas sentenzas condenatorias, que unha pequena exposición ás fibras de amianto, sen unha protección respiratoria axeitada, é suficiente para causar unha enfermidade pulmonar grave que causa... [+]
Predicir o final de calquera cousa púxose de moda. O fin do ser humano, das ideoloxías, da comunidade, da autoridade, da filosofía, ou da democracia. Son etiquetas cargadas de sensacionalismo?
Quizá foi Francis Fukuyama quen iniciou esa moda do final. Tras o derrube do muro... [+]
O pasado 1 de agosto, unha decena de persoas da familia estivemos en Aranguren. Dous mozos de Aranzadi deron a coñecer de primeira man as escavacións e traballos que se están levando a cabo en Irulegi. Esta visita é moi recomendable, xa que recolle a dimensión do traballo... [+]
En primeiro lugar, queremos facer chegar as nosas condolencias aos familiares e amigos da muller asasinada a principios de agosto.
Os habitantes de Gaintxurizketa estamos fartos do deixamento da administración e dos responsables.
Os que vivimos no barrio estamos obrigados a... [+]
Ouvín dicir que as mellores bágoas son as que ven os aeroportos. Pero supoño que se trataba doutras bágoas o que dixo, e non como eu vin durante estas vacacións.
Durante varias horas, as bágoas dominaron o aeroporto de Munich, bágoas de indignación, bágoas de fatiga e... [+]
Teño que ir á barbaría”, pensei ao principio de curso, e non fun. Comecei co pelo longo e acabei da mesma maneira (a metade do camiño fixen un mohín cara abaixo e corteille un trocito. Ninguén se deu conta. Nin eu tampouco). Ocúltame si fáltame o xesto e, sobre todo,... [+]
Os vascos sabemos que o aparello estatal está disposto a aproveitar as forzas represivas de todas as cores e os mecanismos represivos de todas as formas, para manter a orde social dentro dun sistema baseado na dominación, aínda que para iso teñan que infrinxir unha lei... [+]
Ocórreme moitas veces: fixarme nas noticias e porme nervioso. A France revient, din. Tanto a Francia de Le Pen como a xenofobia e supremacía española, como os pallasos inchables, levántanse unha e outra vez. A merde revient. Como ouvimos, un grupo de traballadores de... [+]
Até hai pouco, a Unión Europea (UE) era un mar en calma. Todo ía ben. Todos viviamos tranquilos. Os altos mandos cumprían moi ben o seu traballo e os europeos sentiamos contentos baixo as súas ordes. De cando en vez os campesiños ían á rúa a mostrar os seus tractores,... [+]
Antes das eleccións foi un lema na fala da xente: "Temos que pór o coidado no centro", engadiu. Á marxe das expresións curiosas e incorrectas que inventan os políticos e os que teñen a condición de políticos, debo admitir que durante un tempo o tema estivo en todo o seu... [+]
Hai xa moitos anos que non sigo a competición internacional (Xogos Olímpicos, Mundiais…). A indiferenza, o cansazo, a dor… e tamén me producen un pouco de rabia. E, en consecuencia, a alternativa que me queda é non vela.
O motivo non é que non lle guste o deporte ou... [+]