Grazas, o eúscaro, por mostrar os síntomas da nosa enfermidade. Porque aquí parecería que non temos problemas, si non fose por ti, que non hai subordinación, que é posible vivir coma se non pasásemos nada importante. En fin, gustaríanos que iso non fose unha quimera fantasiosa, pero, como non é así, o eúscaro adoita vir sacudir esta sospeitosa normalidade que vivimos. Que as cousas non van ben, que o uso vai baixando, non se que sentenzas ou medidas inxustas tomaron. E, mire, somos conscientes de que temos un problema, que o problema do eúscaro segue igual, e preguntámonos como pode ocorrer iso, por que, que calculamos mal, ou que fallamos na nosa estratexia.
O eúscaro pon de manifesto os síntomas da enfermidade que padecemos os vascos, porque a lingua é a nosa peculiaridade máis espectacular como pobo. E menos mal, porque só os síntomas poden conducir a unha enfermidade no interior do salvaxe, xa que só a través deles sábese que algo non vai ben para buscar un fármaco eficaz e polo no tratamento axeitado.
Para iso é necesario realizar un diagnóstico axeitado. No caso dunha cefalea, por exemplo, hai que saber que é o que provoca a dor, si a hemicrania é un episodio, ou si débese a un tumor cerebral, porque se necesitan medicamentos diferentes, ou ben porque un tumor non pode ser tratado como unha hemicrania. Eu diría que niso non estamos ben, porque, como podemos sorprender si non pola situación de dependencia lingüística dun pobo dominado? Por que nos sorprende a noticia de que nun pobo oprimido a linguaxe é oprimido?
Si queremos dignidade para o eúscaro, pongámonos no camiño da máxima política necesaria para a liberación do pobo
Sorprender e agredir con iso mostra a posición política dos vascos: que na nosa situación a situación do eúscaro pode ser tan inocente como a de até agora, ou que a orixe do noso problema é unha decisión arbitraria deste tipo de xuíces ou non se que decreto ou lei é tan escasa como para crer que é unha vulneración.
Claro, é verdade que podiamos vivir ben, si, pero nunha vida guetto-precaria como esta, instalándonos nunha actitude sen a máis alta ambición política que necesitariamos, cedendo. Pois ben, imos conformarnos con eses lobos, que só loitamos pola súa cantidade, pero que non pidan que logo a saúde e a calidade de vida que só as linguas dos pobos libres poden ter para nós, tamén para nós, porque damos un espectáculo moi lamentable cando queremos e esiximos os seus privilexios sen ser pobos independentes.
Si queremos dignidade para o eúscaro, pongámonos no camiño da máxima política necesaria para a liberación do pobo, convertendo cada preocupación que nos xera a lingua en dose de enerxía para a independencia. Porque os síntomas do eúscaro son causados pola opresión estrutural que España e Francia exercen contra o noso pobo, posto que a eliminación desa opresión é o único fármaco que pode garantir a supervivencia do eúscaro, na mesma medida que é a única vía para a supervivencia do pobo.
O outro, os medicamentos paliativos medicinais non son máis que un camiño estéril que debería recoñecer o primeiro papel das institucións políticas a favor do eúscaro (e do País Vasco), sinalando esa opresión, e propondo estratexias eficaces e cribles para liberalo. Pero como non se fai nada así, entón corresponde ao pobo denuncialo e tratar o noso problema por outras vías.
Somos moi irresponsables e estamos a pagar caro, moi caro.
Bidali zure iritzi artikuluak iritzia@argia.eus helbide elektronikora
ARGIAk ez du zertan bat etorri artikuluen edukiarekin. Idatzien gehienezko luzera 4.500 karakterekoa da (espazioak barne). Idazkera aldetik gutxieneko zuzentasun bat beharrezkoa da: batetik, ARGIAk ezin du hartu zuzenketa sakona egiteko lanik; bestetik, egitekotan edukia nahi gabe aldatzeko arriskua dago. ARGIAk azaleko zuzenketak edo moldaketak egingo dizkie artikuluei, behar izanez gero.
Hai unhas semanas, na rúa Deputación, no centro de Vitoria-Gasteiz, dous homes arroxaron a unha persoa sen fogar desde o pequeno rellano da escaleira que daba ao exterior do local onde durmía. Non só o derrubaron, senón que inmediatamente colocaron ante a lonxa unha varanda... [+]
Acendéronse as luces do teatro. Discretamente, estou nos corredores: a función escolar está a piques de comezar. Os mozos corren aos seus asentos, animados e alegres. A excursión ten o sabor da liberación, pero esa sensación de liberdade fálase en castelán ou en... [+]
Busquei a palabra en Wikipedia e entendino así: a burocracia é unha metodoloxía para racionalizar a realidade, para reducila a conceptos que fagan máis comprensible a realidade. O seu obxectivo é, por tanto, comprender e controlar a propia realidade.
Unha das... [+]
Recentemente abriuse o plan de ordenación urbanística exipcio para o territorio de Gaza. Un debuxo recolle as rúas, edificios e imaxinarios do futuro, sobre unha realidade que aínda cheira a metralla e a artefactos explosivos. Proposta urbanística, utilizada como outro... [+]
Tanto feministas como ecoloxistas vimos a oportunidade de pór a vida no centro da pandemia de Covid-19. Non eramos uns idiotas, sabiamos que os poderosos e moitos cidadáns estarían encantados de volver á normalidade de sempre. Especialmente, os que pasaron un confinamento... [+]
O último informe do Instituto Vasco de Estatística, Eustat, destaca que aumentou a sensación de inseguridade cidadá. En Gurea, en Trapagaran, Seguridade xa, algúns veciños chamaron a manifestarse contra os delincuentes.
Dous foron as razóns que levaron a esa sensación... [+]
Hai vivendas que están subscritas a portais de venda porque queren comprar unha casa. De cando en vez fan citas para ver as casas, e estou seguro de que o vendedor sabe que esas persoas non comprarán a casa, non polo que atopan na visita, senón polo que non teñen... [+]
Arthur Clark escribiu en 1953 a novela distópica O fin da infancia: unha descrición dunha sociedade que deixou de xogar. E non é o momento de xogar especialmente a infancia? O momento de xogar, de sorprender, de ver e de facer preguntas vivas. O momento de deixar o espazo... [+]
Juan Bautista Bilbao Batxi idazleak barku batean egiten zuen lan, eta bere bidaietako kronikak bidaltzen zituen Euzkadi egunkarira. Horri esker, XX. mende hasierako mundu osoko kronika interesgarriak ditugu, euskaraz. 1915eko ekainean, hain zuzen, Murtzian egin zuen... [+]
Desde a lingüística ou a glotofobia e, por suposto, desde o odio contra o eúscaro, vimos moitas veces o noso eúscaro convertido no odre de todos os paus. O último, o presidente de Kutxabank, Anton Arriola, foi o encargado de makilakar e axitar a nosa lingua.O presidente de... [+]
Que non busquen este enlace desde Ezkio nin desde Altsasu, e moito menos atravesando o río Ebro por Castejón. A conexión, ou mellor dito, as conexións entre a E vasca e o TAV navarro, xa son unha realidade. Eses vínculos en plural son os que deberían preocuparnos e os que... [+]
Non saias con ruído, non te confrontes, non che victimices... e obedezas. Como suxeitos oprimidos, neste caso como vascos, falamos, en cantas ocasións tivemos que escoitar? Ironicamente, hai dous anos, no Encontro Euskaltzale Independentiston Topaketak, Amets Arzallus dixo:... [+]
Aurten "Israel Premier Tech" txirrindularitza talde israeldarra ez da Lizarraldeko Miguel Indurain Sari Nagusia lasterketara etorriko. Berri ona da hori Palestinaren askapenaren alde gaudenontzat eta munstro sionistarekin harreman oro etetea nahi dugunontzat, izan... [+]
Intsumituek denbora luzez egindako borroka gogorra eta mingarria izan zen, baina irabazi zuten, eta garaipen hura behin betikoa izango zela uste genuen, atzera bueltarik gabea. Baina badirudi, politikari batzuen ahotik aterata, eskalada militaristari gorazarre egin eta berriz... [+]