"Crían vostedes que non estaría alí cando se espertasen?", comentounos a ilustración do Panorama. Adur Larrea pon cada semana unha imaxe ao panorama político. Como o microerralato “Cando espertou, o dinosauro aínda estaba alí” de Augusto Monterroso, el tamén nos reflectiu a historia humana –un mundo xigante político–.
Nesta ocasión ilustrou as análises sobre os gobernos do Parlamento Europeo, dos concellos e dos foros de España. As eleccións dos dous últimos meses deron lugar a numerosas análises e opinións: “A extrema dereita en Europa, non tanto como din as enquisas”. “Saíu unha alianza reforzada PNV-PSE. O PNV-PSE é superior e cómodo”. Podemos golpeado, EH Bildu alegremente”. Con todo, “na incompleta alternativa de esquerda, EH Bildu e Podemos”. “Parouse a extrema dereita, de momento”. “Chivite lehendakari?”. “O independentismo con contundencia en Cataluña”. “Teñen a chave en Madrid”.
A diferenza das escritas na nosa contorna, así como noutros medios de comunicación, cada un na súa (h) ideoloxía. Chegou o final da historia humana no século XXI? Ou era? É dicir, acabouse a era da ideoloxía. O “home” até o século XX extinguiuse. Extinguiuse? Naceu algunha outra persoa? Vaia! ?
Non o vexo. Aquí e no mundo o que prima é a “ideoloxía”. O mundo constrúese en base a ideas políticas –económicas–. En función das ideas dos políticos que elixamos e das que eles establecen a economía mundial –e a guerra–, é dicir, segundo os mandatos do G7, do FMI ou das multinacionais.
Tras o fracaso do comunismo, non só manda o capitalismo, non só o neoliberalismo. Non só vivimos de acordo co capitalismo –dáme demasiado–. Fíxoo o comunismo de Lenin, Mao, Stalin, etc. (ao carón de Marx), os poderes de abaixo arriba –as verticalidades–. Agora a horizontalidad fainos máis libres. Si? Non, non!
O Gran Irmán viviunos. Non se imaxine só a Estados Unidos –só ao xendarme principal do mundo–. Somos ubicuos. Non necesitamos xefes nin xerarquías. Cada un ten un irmán maior na súa propia casa. Na esperanza de “Arreba”… O neurocapitalismo fíxonos vivir (ler, Larrun#242 de Argia, escrito por Gorka Bereziartua). E non só vívennos o neurocapitalismo, senón os neurointernet e os neuro-saresociales, vívenos o neurodesarrollo.
As eleccións foron en Europa, no Estado, nos Foros, e tamén no municipio biscaíño. Víveme a esperanza de que a democracia se poida levar a cabo a nivel local. Sabendo que a esperanza pode ser tamén un mal, porque prolonga a dor de mulleres e homes.
Díxoo Iñaki Beraetxe en Euskadi Irratia: “Creo que en Euskal Herria cometemos un grave erro dando tanta importancia aos continentes [á aparencia], e á consideración [ao contido] nada. As cousas están así en todas as capitais, onde se fixeron grandes... [+]
A seguinte infografía está baseada no informe número 55 do Centro de Investigación pola Paz Delàs de Cataluña, publicado en outubro de 2022. No informe, Xavier Bohigas, Pere Brunet, Teresa de Fortuny, Anna Montull García e Pere Ortega analizaron a fondo os vínculos entre... [+]