Collín todos os días un tren de proximidade para ir ao traballo. A maioría somos mulleres*, traballadoras, persoas racializadas, precarizadas, novas, vellas. A pesar de coñecer uns poucos rostros, todos os demais somos en certo xeito descoñecidos.
Onte a miña avoa e unha sobriña sentaron detrás de min e craváronme por completo na súa conversación. Falábase do divorcio dun familiar. Ao parecer, un dos cónxuxes, durante máis de trinta anos, dedicou a súa vida á familia, dedicándose ás tarefas domésticas, sen mergullarse no mercado laboral, e criando, alimentando e coidando a dous mozos emancipados. O outro, sempre fóra de casa, fixo un bo camiño no seu traballo asalariado, chegando a un posto de responsabilidade ben remunerado.
A avoa observou: “Pero que vai facer agora el só? Quen lle fará a comida, lavar a roupa e pasar o ferro, coidar da casa? E como afrontará a soidade, a vida, si non traballou economicamente?”. Netos novos: “É para ben, avoa, é a decisión de ambos, un deles terá que aprender a ser o home de casa e o outro o pracer e a emprender un camiño máis libre e completo”. A avoa vacilou. “O tempo dirao”.
Nalgúns días laborables os desprazamentos leváronme pegado a un libro. Hoxe a realidade púxome no meu lugar e converteume en materialidad de carne e óso varias lecturas
Ao baixar do tren chamei a un amigo para contarlle o que acababa de ouvir. Os amigos, de volta: “Para que ler Os cativerios das mulleres de Marcela Lagarde: madesposas, monxas, putas, presas e tolas ou Patriarcado do Salario de Silvia Federici, si nas viaxes de tren de proximidade cotiáns a realidade revélanos que é patriarcado para todas as persoas e en xeral un matrimonio opresivo do capitalismo?”.
Nalgúns días laborables os desprazamentos leváronme pegado a un libro. Hoxe a realidade púxome no meu lugar e, de paso, certas lecturas convertéronseme en materialidades de carne e óso. Iso deixoume un sabor agridoce. Doce, porque en lugar de ler no libro moitos soportes pechos e completos, podemos dixerir textos abertos e relacionados coa vida. Porque nos axudan a entender o que nos pasa. Porque nos permiten identificar o que nos desbaste.
Salgado, porque as viaxes en tren raramente permítennos coñecernos e entendernos entre os viaxeiros. Nestes tempos procesos de individualización e atomización ou o que sexa, moitas veces, porque non me permite levantarme da mirada móbil ou do libro. Porque nos volvemos descoñecidos perfectos, definitivamente estranxeiros. Salgado, porque é unha pregunta que levo moitas veces na cabeza, “que me pasa e non que nos pasa?”, para sentirme tan pequeno. Salgado, a pesar de ouvir o contrario hai pouco, demostróuseme, empíricamente, sen dúbida, que o heteropatriarcado é o alicerce fundamental do capitalismo.
Bidali zure iritzi artikuluak iritzia@argia.eus helbide elektronikora
ARGIAk ez du zertan bat etorri artikuluen edukiarekin. Idatzien gehienezko luzera 4.500 karakterekoa da (espazioak barne). Idazkera aldetik gutxieneko zuzentasun bat beharrezkoa da: batetik, ARGIAk ezin du hartu zuzenketa sakona egiteko lanik; bestetik, egitekotan edukia nahi gabe aldatzeko arriskua dago. ARGIAk azaleko zuzenketak edo moldaketak egingo dizkie artikuluei, behar izanez gero.
Predicir o final de calquera cousa púxose de moda. O fin do ser humano, das ideoloxías, da comunidade, da autoridade, da filosofía, ou da democracia. Son etiquetas cargadas de sensacionalismo?
Quizá foi Francis Fukuyama quen iniciou esa moda do final. Tras o derrube do muro... [+]
Bagira prozesuaren emaitza, Herri bidea bide-orria izan zen. Bide-orri honetan, abertzaleen helburua herriari boterea itzultzea dela aipatzen da, eta boterea itzultzeko, herriari burujabetza maila maximoa emanen dioten instituzioak herriari eskaintzea adierazten da. Zehazten da... [+]
A Policía Municipal de Donostia-San Sebastián aínda non deu solución á falta de persoal no seu persoal. Durante o verán o persoal viuse reforzada coa contratación de decenas de policías locais para atender as diferentes necesidades e servizos que xorden durante o verán... [+]
As esixencias de eúscaro de Osakidetza son abusivas. Sen dúbida. Estamos a colocar e mobilizando aos profesionais sanitarios nesta liña. Sen estar en contra do eúscaro, con poucas intencións de aprender e moito menos de utilizar.
A nova plataforma de referencia é “Unidas... [+]
Pello Salaburu puña en valor nas redes sociais que dentro de quince anos o peso da poboación inmigrante en Bizkaia multiplicaríase até chegar ao 22% do total da poboación, o que “constitúe en realidade a ameaza do eúscaro”. Naturalmente, tirados desta maneira, sen... [+]
O sol levantouse por cuarta vez na zona asediada das festas de Baiona e creo que neste País Vasco do setentrión respiramos mellor, sobre todo porque o noso tres deputados son da Nova Fronte Popular e relegamos ao terceiro posto á onda negra e caca. Con todo, dúas cousas: 1... [+]
O novo portavoz do PNV no Parlamento Vasco, Joseba Díez Antxustegi, considerou que o lehendakari, Imanol Pradales, "formou un goberno de mulleres e homes con gran experiencia, respectados nos sectores profesionais e comprometidos con Euskadi". O presidente do partido, Andoni... [+]
Estimada Sra. Pedrosa:
Felicidades polo seu nomeamento como Conselleiro de Educación. Non é unha nova responsabilidade o que de agora en diante terás sobre ti. Tes que coñecer ben o Departamento de Educación, despois de catro anos como viceconsejero. Ao finalizar o curso,... [+]
O debate sobre a deterioración cognitiva de Joe Biden ten unha duración aproximada de dous anos. Ás veces comportábase de forma estraña, ás veces non se lle entendía ben ou dicía cousas que non eran verdade, como que o seu fillo morrera en Iraq. Con todo, o establishment... [+]
Lin fai dúas ou tres días un artigo sobre as filas de Guillem Martínez e non sei si entendino ben. Contaba que debaixo da súa casa ten unha xeadaría que non tiña nada de particular e que, nos últimos tempos, adoita ter xente en canto ábrese, unha detrás doutra,... [+]
Non teño moi claro si, individualmente, temos o poder suficiente para guiar as nosas vidas, pero si que temos que seguir tentándoo. Aínda que se poden facer moitas cousas en grupo, cada día temos unha loita solitaria connosco mesmos para seguir adiante. A maioría dos seres... [+]
A pesar de que pasaron dous séculos, o problema dA Plutónica non se pode deixar desvanecer no pozo do esquecemento. Ademais de 200 anos atrás para coñecer a historia dA Plutónica, debemos remontarnos alén do océano, Montevideo.
Os irmáns José Rosendo e Valentín... [+]
A cuadrilla é unha dos acenos de identidade dos vascos. Todo vasco ten unha cuadrilla ou, polo menos, iso é o que se espera dun vasco nato. Non é para menos, porque poderiamos dicir que a Cuadrilla é a unidade social de Euskal Herria, o átomo ou compoñente básico da nosa... [+]