En xeral, non está ben visto pertencer a un rabaño de ovellas. Os membros do rabaño homoxenéizanse, exprópianse das súas facultades e elimínanse dun golpe as características propias, converténdose en bonecos producidos en serie polos xuíces.
Homoxéneos e servos sen criterio. Os criados fan o que lles di o suposto pastor. Sen pór en dúbida nada. Imos? Adiante! Para quedar? Detéñase! Dúas criaturas: o pastor e o grupo. Un manda, outro obedece. A única conexión entre o pau, encorvado en varios elementos, é o pau.
Eu mesmo usei o rabaño de ovellas de forma inadecuada. Hai moito tempo, moito tempo, antes de ser pastor. O gran centro comercial que bautizaron o Boulevard era Borregard –en referencia á palabra borrego, é dicir, cordeiro– para moitos. Viámonos diferentes dos que entraban e saían –e seguramente eles tamén nos viron a nós diferentes, a nós estrañáronnos–, fóra do rabaño.
Desde que pertenzo a este rabaño non utilicei a palabra Borregard. Non podo desvirtuar o que tanto me dá. Non podo destruír o que me fai pastor. Porque as ovellas me fan pastor; sen elas non son. O imposible, sen dúbida, vén do meu coñecemento –non me gustaría que ninguén o considerase un sabio–, de compartir a vida coas ovellas.
Quen vive coas ovellas sabe que non todas as ovellas son iguais, aínda que todas sexan ovellas. Que hai máis nerviosos e máis submisos, máis amables e máis bruscos, máis grupales e solitarios, máis valentes e máis miedosos, que van á cabeza do grupo e que prefiren a retagarda. E todas imprescindibles.
O que vive con ovellas sabe que cada membro ten unha función neste ecosistema, polo que se pode concluír facilmente que o carácter de grupo do rabaño cambiará coa morte ou o nacemento dun compañeiro. E que o obxectivo final deste ecosistema é manter a vida do colectivo, asegurar o benestar de todos os seus membros.
Creo que a miúdo o rabaño e a chea de ovellas confúndense. Na primeira, as interaccións entre os membros son constantes, e este último obxectivo sempre está presente, aínda que sexa de forma oculta. No segundo, con todo, non hai colectivos, e a acumulación é tan innecesaria como recoller os pedazos do vaso roto nunha bolsa. É dicir, non se pode beber unha pinga de auga se ninguén se tomou a molestia de pegar eses pedazos.
Para iso está, entre outras cousas, o pastor. A súa función principal é, sen dúbida, asegurar a vida do rabaño, sen esquecer, iso si, que non é como o elemento que manda desde fóra e que a súa existencia está ligada á propia existencia do rabaño. Por iso ten que protexer ao rabaño dos riscos, por iso ten que asegurar a comida, por iso ten que conseguir e manter unha vida habitable para todos os membros.
Recomendaría a aqueles que estudan o funcionamento dos grupos humanos que se mergullen nun rabaño. Desta maneira, descubrirían o que é o holobionte: unir varias especies para crear unha entidade, un ecosistema que perdure no tempo e que coide aos seus membros.
Entón sería desexable vivir no rabaño. Entón empezariamos a crear rabaños para coidarnos.
Levamos unhas semanas coa "serpe de verán" sobre o TAV e coa posibilidade de enlazar a "E vasca" desde Pamplona, desde Ezkio ou Vitoria.
É decepcionante ver que o noso Pobo segue dependendo de decisións interesadas e non argumentadas polos galgos e cans de caza que seguen... [+]
Non estaría mal lembrar os riscos da auga nestes momentos nos que estamos completamente mergullados no verán de 2024. En xeral, todos lembramos momentos marabillosos nas zonas acuáticas, pero periodicamente, algunha noticia tráxica conmóvenos nos titulares dos medios de... [+]
A asociación de protección de aves LPO conta máis mostras de cegoña ou cegoña branca e milanos negros. Fai 46 anos que se realizan recontos de paxaros en Organbidexka, no alto de Larraine. Os relatos comezan o 15 de xullo e finalizan o 15 de novembro, pero desde o 15 de... [+]