Afortunadamente, a maioría das empresas industriais comezan a entender, tras as numerosas sentenzas condenatorias, que unha pequena exposición ás fibras de amianto, sen unha protección respiratoria axeitada, é suficiente para causar unha enfermidade pulmonar grave que causa dez veces máis mortes que os accidentes laborais, aínda que sexan silenciosas. Existe consenso científico sobre a inexistencia dunha exposición segura, aínda que esta sexa a mínima. Durante décadas, as empresas ignoraron o risco de amianto sen cumprir as medidas de seguridade esixidas pola lexislación. Agora, tras varias condenas, comezan a chegar a asumir o risco que lles obriga a pagar recargas e grandes indemnizacións do 30% das prestacións da Seguridade Social. Estas prestacións outórganse ás vítimas ou familiares máis próximos polo incumprimento das medidas de seguridade esixidas pola lexislación hai unhas décadas.
Non parece que a conciencia sobre o risco das fibras canceríxenas liberadas dos materiais que conteñen amianto preocupe á maioría dos edís e alcaldes, que seguen instalados en varias instalacións do municipio e cuxa vida útil caducou, xa que salvo honrosas excepcións, esquecen e incumpren a Lei de Residuos e Solos Contaminados como responsables municipais.
A Lei 7/2022, de 8 de abril, na súa Disposición Décimo cuarta, dispón que: "Instalacións e emprazamentos con amianto: no prazo dun ano desde a entrada en vigor da lei, os concellos elaborarán un censo das instalacións e emprazamentos con amianto, incluíndo un calendario de planificación para a súa eliminación. O censo e o calendario serán públicos e remitiranse ás autoridades sanitarias, ambientais e laborais das comunidades autónomas. Devanditas autoridades estarán obrigadas a inspeccionar o terreo para comprobar a retirada e remitilo a un xestor autorizado, respectivamente. Esta retirada priorizará as instalacións e emprazamentos en relación co grao de perigo e a exposición á poboación máis vulnerable. En calquera caso, as instalacións ou emprazamentos públicos de maior risco deberán xestionarse antes de 2028".
No ano 2002 prohibiuse o uso e a comercialización do amianto polas enfermidades graves que afectan os traballadores (fibrosis pulmonar, cancro de pulmón, laringe e mesoteliomas), así como aos traballadores con baixa exposición a canceríxenos fibrosos. Non podemos esquecer que aínda hai centos de miles de toneladas de materiais en cubertas industriais, agrícolas ou gandeiras, vivendas e igrexas, que se desfán unha vez terminada a súa vida útil. Na maioría das vivendas construídas entre finais dos anos 60 e 1980, sobre todo nos barrios obreiros, o amianto segue presente: baixantes de pluviais ou fecais, canaletas, tellados, ferros de illamento, xardineiras, conducións de rede de auga...
Non parece que a conciencia sobre o risco dos canceríxenos fibrosos liberados dos materiais que conteñen amianto preocupe á maioría dos concelleiros e alcaldes
O ditame do Consello Económico e Social Europeo comprometeuse a eliminar o amianto da Unión Europea para o ano 2032. O tempo pasa; quen incumpra o compromiso, será castigado pola xustiza comunitaria e responderá polas enfermidades causadas pola neglixencia. A posibilidade dunha onda de cancro por inhalación ambiental do amianto, ao liberar fibras canceríxenas destes materiais invisibles, é unha ameaza real, aínda que o "negador" tente negalo (o dano non se expresa de forma inmediata), evitando o seu compromiso co plan de erradicación do amianto asasino.
Pero non se ve todo o material. A detección ou eliminación segura do amianto require a sensibilización e implicación da cidadanía a través de accións sindicais, asociacións de veciños (incluídas as vítimas do amianto), campañas de sensibilización social e subvencións públicas que axuden á detección do amianto e a garantir a retirada segura do mesmo. As experiencias francesas, así como as alertas sanitarias, marcan o camiño, como o fai o goberno da rexión de Aquitania, que tras unha saraiba destrúe as cubertas de fibrocemento ou uralita.
Sen unha alta sensibilización social sobre o risco, sen unha axuda pública para eliminalo, os "negacionistas" van ter éxito, xa que o dano á saúde non vai aparecer de forma inmediata. Os administradores das comunidades de veciños deberán contratar aos "piratas" para que sacen os materiais de amianto a un prezo moito máis baixo, actuando coa saúde dos traballadores precarios, traballando sen medidas de seguridade, co agravante de que os residuos de amianto derramaranse incontroladamente na natureza, sen limitar a contaminación das fibras canceríxenas e levando o problema da saúde pública ás seguintes xeracións.
Hai que retomalo, facer un bo censo do amianto instalado non é suficiente si non se controlan os traballos. As licenzas de obras que conceden os concellos, sobre todo cando o padrón recolle a presenza de amianto, requiren o seguimento necesario da empresa que o realiza, se está acreditada para traballar con amianto, se cumpre con estritas medidas de prevención e si os residuos perigosos envíanse a un xestor autorizado. Sen control, a picaresca dos "piratas" imporase e os plans para eliminar o amianto non serán efectivos.
As forzas políticas do Concello deben implicarse, promovendo plans nos concellos para realizar un inventario do amianto e retiralo con seguridade, sensibilizando e implicando á sociedade civil para a correcta execución dos plans de erradicación do amianto establecidos. Quen queira aforrar custos á xubilación, sen cumprir a lei, debe ter en conta o grave risco que xera para a saúde dos traballadores e para a veciñanza implicada. Ante esta fraude non podemos pechar os ollos coma se non afectásenos. Debe ser moi caro, sobre todo para os piratas ou para os administradores da comunidade de veciños, burlarse das normas de seguridade, saúde ou medio ambiente pondo en perigo a saúde dos cidadáns.
Jesús Uzkudun Illarramendi
Activista pola saúde laboral e membro de ASVIAMIE
Bidali zure iritzi artikuluak iritzia@argia.eus helbide elektronikora
ARGIAk ez du zertan bat etorri artikuluen edukiarekin. Idatzien gehienezko luzera 4.500 karakterekoa da (espazioak barne). Idazkera aldetik gutxieneko zuzentasun bat beharrezkoa da: batetik, ARGIAk ezin du hartu zuzenketa sakona egiteko lanik; bestetik, egitekotan edukia nahi gabe aldatzeko arriskua dago. ARGIAk azaleko zuzenketak edo moldaketak egingo dizkie artikuluei, behar izanez gero.
Os globalistas elixiron Francia, Polonia e o Reino Unido para crear un conflito aberto coa OTAN en novembro, xa que Estados Unidos está inmerso na campaña electoral para a Presidencia de novembro.
Deste xeito, a presenza de soldados de Polonia, Francia, Reino Unido e Estados... [+]
O pasado 1 de agosto, unha decena de persoas da familia estivemos en Aranguren. Dous mozos de Aranzadi deron a coñecer de primeira man as escavacións e traballos que se están levando a cabo en Irulegi. Esta visita é moi recomendable, xa que recolle a dimensión do traballo... [+]
En primeiro lugar, queremos facer chegar as nosas condolencias aos familiares e amigos da muller asasinada a principios de agosto.
Os habitantes de Gaintxurizketa estamos fartos do deixamento da administración e dos responsables.
Os que vivimos no barrio estamos obrigados a... [+]
Ouvín dicir que as mellores bágoas son as que ven os aeroportos. Pero supoño que se trataba doutras bágoas o que dixo, e non como eu vin durante estas vacacións.
Durante varias horas, as bágoas dominaron o aeroporto de Munich, bágoas de indignación, bágoas de fatiga e... [+]
Os vascos sabemos que o aparello estatal está disposto a aproveitar as forzas represivas de todas as cores e os mecanismos represivos de todas as formas, para manter a orde social dentro dun sistema baseado na dominación, aínda que para iso teñan que infrinxir unha lei... [+]
Ocórreme moitas veces: fixarme nas noticias e porme nervioso. A France revient, din. Tanto a Francia de Le Pen como a xenofobia e supremacía española, como os pallasos inchables, levántanse unha e outra vez. A merde revient. Como ouvimos, un grupo de traballadores de... [+]
Até hai pouco, a Unión Europea (UE) era un mar en calma. Todo ía ben. Todos viviamos tranquilos. Os altos mandos cumprían moi ben o seu traballo e os europeos sentiamos contentos baixo as súas ordes. De cando en vez os campesiños ían á rúa a mostrar os seus tractores,... [+]
Antes das eleccións foi un lema na fala da xente: "Temos que pór o coidado no centro", engadiu. Á marxe das expresións curiosas e incorrectas que inventan os políticos e os que teñen a condición de políticos, debo admitir que durante un tempo o tema estivo en todo o seu... [+]
Hai xa moitos anos que non sigo a competición internacional (Xogos Olímpicos, Mundiais…). A indiferenza, o cansazo, a dor… e tamén me producen un pouco de rabia. E, en consecuencia, a alternativa que me queda é non vela.
O motivo non é que non lle guste o deporte ou... [+]
Co obxectivo de ser obxectivo, facendo fincapé nos movementos significativos que existiron dentro do goberno presidido polo señor Pedro Sánchez, e ante os obxectivos que puxo de manifesto a firma do decreto de últimas decisións, gustaríame facer públicas algunhas ideas... [+]
Bagira prozesuaren emaitza, Herri bidea bide-orria izan zen. Bide-orri honetan, abertzaleen helburua herriari boterea itzultzea dela aipatzen da, eta boterea itzultzeko, herriari burujabetza maila maximoa emanen dioten instituzioak herriari eskaintzea adierazten da. Zehazten da... [+]
A Policía Municipal de Donostia-San Sebastián aínda non deu solución á falta de persoal no seu persoal. Durante o verán o persoal viuse reforzada coa contratación de decenas de policías locais para atender as diferentes necesidades e servizos que xorden durante o verán... [+]
As esixencias de eúscaro de Osakidetza son abusivas. Sen dúbida. Estamos a colocar e mobilizando aos profesionais sanitarios nesta liña. Sen estar en contra do eúscaro, con poucas intencións de aprender e moito menos de utilizar.
A nova plataforma de referencia é “Unidas... [+]
A pesar de que pasaron dous séculos, o problema dA Plutónica non se pode deixar desvanecer no pozo do esquecemento. Ademais de 200 anos atrás para coñecer a historia dA Plutónica, debemos remontarnos alén do océano, Montevideo.
Os irmáns José Rosendo e Valentín... [+]
A cuadrilla é unha dos acenos de identidade dos vascos. Todo vasco ten unha cuadrilla ou, polo menos, iso é o que se espera dun vasco nato. Non é para menos, porque poderiamos dicir que a Cuadrilla é a unidade social de Euskal Herria, o átomo ou compoñente básico da nosa... [+]