Os soños pódense clasificar no conxunto de fenómenos que non entendemos. Aínda que non os entendemos, son tan vivos, tan penetrantes, tan reais. E como podemos imaxinar os soños? Á mañá seguinte moitas veces non lembramos as vivencias do soño, e cando nos espertamos axitados, as viaxes ao subconsciente que realizamos uns segundos antes tamén desaparecen baixo o control.
A compañía de danza Organik mergúllanos no apaixonante e aterrador mundo dos soños. A praza elixida para estrear o espectáculo Ondoloin é significativa: Feira do Humor de Leioa. O festival tivo o seu 24ª edición, con preto de 80 actuacións de 41 compañías de todo o mundo. Danza, circo, teatro… artes escénicas por todas as partes nas rúas de Leioa; e, entre elas, Ondoloin da compañía Organik. A actuación, dirixida por Natalia Monge, foi interpretada polos dantzaris Ainara Bento e Iñigo Rementeria.
A praza do Concello está mollada e hanse apilado uns 50 espectadores en escaleiras de formigón. Os dous protagonistas da actuación en pé no centro da praza. Música nos altofalantes e un só elemento de escenografía: dúas almofadas brancas. A viaxe ao mundo dos soños iníciase ao ritmo da música.
Os primeiros movementos son armónicos, suaves e pausados. Así serán os soños dos protagonistas. Os bailaríns séguense uns a outros e cada vez que se atopan únense os seus corpos. Letargo tranquilo.
Ademais dunha suave sesta, imaxinaron un soño divertido. Nunha perfecta sincronía, mergúllannos nun divertido soño. Un agradable letargo. Cos ollos pechos e a cabeza apoiada na almofada, os dantzaris transmiten a alegría.
O doce soño interrómpese a golpe. Chega a ameaza, chega o pesadelo. Guiados polos penetrantes golpes da música, a actuación lévanos ao inferno. Un dos dantzaris libera o motots pelirrojo e transforma completamente a súa imaxe. Imaxinan a guerra de Burko. Os bailaríns que estaban xuntos, agora enfróntanse. A complicación, a marcha, a crueza dos xestos e a expresión do rostro cambian. A danza dos pesadelos acolle o escenario.
E onde lévanos o pesadelo? Saír de aí. Queremos espertarnos do pesadelo, fuxir. Unha soa palabra pronuncia un dos bailaríns: ‘Aita’. Así comezou a actuación. Nos doces soños papá e nos escuros soños papá.
O Parque de Dona Casilda de Bilbao convértese unha vez ao ano no punto de encontro do teatro de rúa. Este ano, o festival Kalealdia cumpre 25 anos, e na primeira semana de xullo, puidéronse ver 86 actuacións de 32 compañías diferentes.
O día 3 de xullo chamoume a... [+]
A través das redes anunciar o misterioso teatro Axut! persoas da compañía hai poucos meses. Unhas poucas datas, unha chea de actores, coñecidos e non tan coñecidos, e que só ía estar no Palacio Latsaga de Izura. Cando nos demos conta chegamos á data e alí estabamos en... [+]
Que lugar ten o teatro nun escaparate como o libro e a feira vasca de Ziburu? Ou devandito doutra maneira, canto ten o teatro da literatura? Esta pregunta foi o punto de partida de Daniel Landart e Arantxa Hirioien na mesa redonda Zubiburu do acto de apertura da feira. Durante... [+]
Maite Aizpurua e Intza Alkain recíbennos coma se non habería nada máis importante na porta do bar Taba. Postes que marcan fronteiras ou non deixan pasar dun lado a outro ao carón e ti polo centro, coma se estiveses na alfombra vermella. O importante é todo aquilo que o... [+]
No coloquio posterior a unha actuación, o público comparte as súas opinións e reflexións sobre o visto e escoitado, e, dalgunha maneira, o espectáculo segue en funcionamento durante o tempo que dure este encontro. As sensacións que dalgunha maneira convértense en... [+]