Luns, 24 de maio.
Orereta é un pobo pioneiro no movemento de pensionistas. Saímos de alí ás 9:00, rodeados de amigos habituais, con todos os dulzaineros, fachos e aparato. Atrás quedan dous meses de traballo de organización. Ademais de debuxar con detalle o percorrido da xira guipuscoana, tívose que organizar cos grupos dos pobos a hora de chegada, o percorrido, onde e cando comer, cear, durmir, etc. e, o máis importante, formar un equipo ciclista axeitado e un equipo de transportista. Por tanto, tras deixar todo isto ben atado, emprendemos o camiño.
É un inicio cruel. Baixo a choiva, pronto estamos empapados de ósos, cos pés e as mans doridos polo frío, pero o corazón latexaba e a cabeza enchíase de faíscas. Respondemos ao mal tempo gritando, gritando e pondo boa cara. Fixemos Pasaia, Trintxerpe e Donostia-Sagües e fixemos un descanso cos compañeiros dELA, Steilas e LAB. En Hernani preparáronnos unha gran benvida, igual na praza de Goiko de Andoain, e nesta última os organizadores estiveron na Casa Consistorial, xa que este non autoriza o acceso da furgoneta e do camión á praza. Despois de virar por todo Tolosa, terminamos na praza, entre aplausos de moitas persoas, coa bertsolari Amaia Agirre e o estrondo da batukada.
Martes 25.
Chegamos a Legorreta a toda velocidade. En Beasain, os representantes sindicais están á entrada do pobo. A continuación atópanse Lazkao e Ordizia. Nesta última, recibimos a benvida na praza do mercado, da man do alcalde Adur Ezenarro, e na mesma, cociñados polo grupo Norte-Sur de Segura, espéranos a paella de Cristo, aínda gal-gal. Ormaiztegi. Que pensaría o xeneral Zumalakarregi ao ver unha columna como a nosa? As nosas reivindicacións xa non son Deus e os Foros, senón conseguir unhas pensións dignas. Ladeira de Izaga. Deus meu! A columna alargouse o suficiente e subimos suxeitándoa ás nosas propias capacidades, para acabar dominando a pendente. Zumarraga, Urretxu. Acabamos na praza do Piruloa. Gran benvida nun ambiente festivo con cantantes. Os montañeiros cantamos coa melodía: Pensionistas adiante, todos imos á rúa, a conseguir vidas dignas, á triaralaratriaralar... E tivemos unha cea moi boa, realizada polo equipo local (neste caso as mulleres).
Mércores 26.
No camiño de Legazpi, a recepción dos bombeiros foi moi emotiva. Despois da asfixiante entrada ao Legazpigrado de Patricio Etxeberria, dono e dono, atopámonos cun fermoso pobo. Da man do profesorado, os nenos e nenas das escolas saúdannos a berros e aplausos. A costa de Udana é máis lixeira que a de Iza, con todo, apértaseche o alento se non o fas. Baixada cara a Oñati, cos fols cheos de berros de alegría.
Na praza dos Foros de Oñati espéranos un nutrido grupo de persoas, entre elas as bandeiras dos sindicatos ELA, LAB e ESK. Á saída, un tremendo alboroto de bombeiros coas súas sirenas e os seus tubos. Arrasate. Sumámonos á protesta dos traballadores do Hospital Aita Menni ante o Concello. Despois de comer, Aretxabaleta, Eskoriatza e volta. Parada na praza de Antzuola. E por último, Bergara. O alcalde Gorka Artola deunos unhas palabras amables. Como performance, a destrución da muralla do capitalismo, tirando de traballadores, pensionistas, feministas e novos. E dous bertsolaris, un deles é Maite Aristegi, sindicalista campesiña, ex parlamentaria de Amaiur en Madrid, e ademais bertsolari. Jesús Mari Soubies, membro do grupo Pentsionistak Araba, ofreceu unha interesante charla sobre pensións.
Xoves 27.
A primeira parada é Soraluze e de alí dirixímonos a Eibar. Na praza de Unzaga, II. Estivemos nun lugar histórico onde se proclamou a república. En Elgoibar a festa é na praza de Maala. Actuación dos vellos rockeiros e, despois, o bertsolari fala claro: “Foi xusto e belo a actuación destes anos / É pecado preguntar o que se nos debe con xustiza? / juntémonos os pensionistas, chegará o día / respiraremos sen o virus da desesperación”.
No camiño de Deba, os nenos e nenas da escola de Mendaro recíbennos gritando “veñen aititas, aititas”. Máis adiante entramos na zona dunha canteira para recoller a todos, pero entrando nun oco que ten a grella de ferro que cobre a canle de entrada, rebentamos o fondo dianteiro da furgoneta. Primeiro incidente. Cambiar o fondo e avanzar. De Itziar a Mutriku. Mutriku, un pobo bonito e rebelde para meterse no pelotón... e costa abaixo para saír! Por último, Deba. Preparáronnos unha benvida multitudinaria e unha acollida marabillosa. Benvida do alcalde Gilen García con música.
Venres 28.
Empezando pola costa de Itziar. Me atragantó. O peor non é subir a costa, senón o obstáculo que fan os coches e os camións que se apiñan ao noso lado. O pelotón detívose un instante para deixar pasar a caravana, e eu decidín seguir adiante. Desde entón, grazas á muralla que fai o noso pelotón, subo ao meu ritmo con tranquilidade. Que diferenza! E a baixada, flipante! Vou como un neno, alegre e alegre. Zumaia. Na entrada temos alumnos de diferentes idades, aplaudíndonos a ambos os dous lados do camiño. É emocionante. Na benvida Jon Maia –a miúdo luxo!– ofreceunos uns bertsos preciosos. Á saída hai moitos mozos de ESO animándonos. Si amigos, estamos a favor de nós e da vosa pensión.
Pronto entramos en Getaria e logo en Zarautz. Alí tamén, unha magnífica benvida na Praza da Música, e os bertsos de Andoni Egaña gozaron das nosas orellas. Comemos ben e volvemos subir a costa, no camiño de Orio. Pelexando coa costa, murmurando co noso coxín un pouco, “si comese un pouco menos”... Despois de morrer, caldo quente. En Orio, dous nenos pequenos e a súa nai traballaron como dianteiros.
Estamos en Usurbil, fronte ao mural de Zumeta, a alcaldesa Agurtzane Solabarrieta deixou as nosas palabras a favor da loita e gozamos dos belos versos de Unai Muñoa. É o último día e temos o polideportivo. Salvo en Tolosa, todas as noites pasámolas en frontóns ou polideportivos; en terra dura e sobre o esterilla arranxamos o corpo dunha forma ou outra. Comedias ao espertar. Os anos non perdoan. Como medida da COVID-19, case todo o grupo durmiu todas as noites en tendas de campaña. Os demais afastáronse uns doutros, colocándose nas esquinas. É dicir, tomando medidas de seguridade, organizabamos a nosa noite como unha tribo india.
Sábado 29.
O coronavirus pediunos que tomemos medidas de seguridade, pero quen pensase que a furgoneta e o camión pequeno tamén necesitaban coidados? Como saber que, ao amparo da noite, iamos ser atacados pola xente e a atravesarnos as catro rodas? Os axentes da Policía Municipal tamén están moi sorprendidos por este tipo de feitos en Usurbil, e ademais en contra nosa. Arranxalo todo tróuxonos un atraso, pero ao final puxémonos en marcha para chegar a Donostia por Zubieta e Lasarte. Recepción na ponte de Santa Catalina do grupo de pensionistas de Donostia. Tamén atravesamos os barrios de Altza e Intxaurrondo. Xunto co resto de capitais de Euskal Herria, é a hora da manifestación. Foi xenial, tendo en conta que aínda estamos a padecer a pandemia.
A charla, os chistes e as infinitas historias do chofer Jon deixáronnos a piques de rebentar. Deixamos atrás as vivencias colectivas. Fatiga e alegría. E os actos dos pobos, cuxa organización contou coa participación das mulleres moi clara. Salvo en Hernani, todas as aurresku dantzaris doutros pobos foron chicas. E sen que os do Alarde tradicional déanse conta de que a tradición vai vivir, entre outras cousas, da man das mulleres, ou non vai ser.
En xeral, podemos dicir que se reactivaron e activado os grupos dos citados pobos, e pornos de face ao futuro. E é que, como diciamos no documento da manifestación, “a pesar de que o Pacto de Toledo e a votación no Congreso demostran a viabilidade do sistema público de pensións, as reformas que rebaixan as pensións mantéñense e abren as portas a novos recortes”. E, aínda por riba, vén de Europa un furacán de vento a favor da privatización das pensións.
Un dos resultados máis belos desta semana foi a relación que tecemos con diferentes axentes e a sinerxía que traballamos entre eles. Sindicatos, feministas, grupos xuvenís e axentes sociais acompañáronnos para reclamar unha pensión mínima de 1.080 euros. Unha pensión digna e pública. Sen restricións. Nada de brechas de xénero. Á fin e ao cabo, o soldo dos traballadores de hoxe ten que ver coas pensións de mañá; tamén con garantir un traballo digno e fixo. E que os que hoxe son novos saiban que a nosa loita tamén é a súa. Foi unha lección para todos. E tomar medidas ante a pandemia non é unha estupidez. Pero a loita continúa sen amedrentarse, encollerse nin desanimarse. É posible!
Non é nada fácil entender o que está a suceder en Cataluña. Con toda seguridade. Podemos dar por terminado o proceso de 2017, pero está por ver si o independentismo será capaz de iniciar un novo proceso de liberación.
Si nas eleccións o independentismo mantívose na... [+]
Levamos unhas semanas coa "serpe de verán" sobre o TAV e coa posibilidade de enlazar a "E vasca" desde Pamplona, desde Ezkio ou Vitoria.
É decepcionante ver que o noso Pobo segue dependendo de decisións interesadas e non argumentadas polos galgos e cans de caza que seguen... [+]
Os globalistas elixiron Francia, Polonia e o Reino Unido para crear un conflito aberto coa OTAN en novembro, xa que Estados Unidos está inmerso na campaña electoral para a Presidencia de novembro.
Deste xeito, a presenza de soldados de Polonia, Francia, Reino Unido e Estados... [+]
Afortunadamente, a maioría das empresas industriais comezan a entender, tras as numerosas sentenzas condenatorias, que unha pequena exposición ás fibras de amianto, sen unha protección respiratoria axeitada, é suficiente para causar unha enfermidade pulmonar grave que causa... [+]
Predicir o final de calquera cousa púxose de moda. O fin do ser humano, das ideoloxías, da comunidade, da autoridade, da filosofía, ou da democracia. Son etiquetas cargadas de sensacionalismo?
Quizá foi Francis Fukuyama quen iniciou esa moda do final. Tras o derrube do muro... [+]
Desde a Montaña de Navarra, miles de persoas tomaron rumbo a América no século XIX para sobrevivir no pastoreo ou noutros quefaceres. A historiadora Raquel Idoate recupera na súa tese a historia duns 4.000 deles: como se fixo a viaxe, en que se investiron, papeis sobre a... [+]
Non estaría mal lembrar os riscos da auga nestes momentos nos que estamos completamente mergullados no verán de 2024. En xeral, todos lembramos momentos marabillosos nas zonas acuáticas, pero periodicamente, algunha noticia tráxica conmóvenos nos titulares dos medios de... [+]
A asociación de protección de aves LPO conta máis mostras de cegoña ou cegoña branca e milanos negros. Fai 46 anos que se realizan recontos de paxaros en Organbidexka, no alto de Larraine. Os relatos comezan o 15 de xullo e finalizan o 15 de novembro, pero desde o 15 de... [+]
O pasado 1 de agosto, unha decena de persoas da familia estivemos en Aranguren. Dous mozos de Aranzadi deron a coñecer de primeira man as escavacións e traballos que se están levando a cabo en Irulegi. Esta visita é moi recomendable, xa que recolle a dimensión do traballo... [+]