Recentemente, o pai dun grupo de salvaxes homófobos asasinados a puñadas ou patadas en plena rúa, rexeitou a proposta do Concello dA Coruña de levar o nome do seu fillo por unha rúa da cidade, tras reunir 20.000 firmas en vinte e catro horas. Parece que o pai do mozo asasinado non quixo desexar tanto protagonismo á memoria do seu fillo, coma se estivese persuadido de que o nome dunha rúa non era o axeitado, senón que era absurdo. “Moi ben decidida”, foi a primeira que me veu á mente, xa que creo que os nomes das rúas das cidades deben corresponder aos individuos destacados en diferentes ámbitos ao longo da Historia polas súas accións e virtudes. Dito doutro xeito, quizá un pouco cru; creo que as rúas teñen que levar o nome de quen fixeron algo, e sobre todo algo para o ben da sociedade local; pero non, algo, dáme igual que, o que fixeron, por incrible ou doloroso que sexa. Samuel é un mozo galego que foi vítima dunha intolerancia inhumana e intolerable, terriblemente cruel, desapiadado, absurdo e asasinado, un deplorable asasinato sacudido á sociedade. Con todo, sería válido un rueiro con nomes de vítimas? Non sería seica un pouco decepcionante, un pouco triste, inoportuno descubrir unha cidade na que os nomes das rúas lembrarían constantemente o accidente, a inxustiza e o terror? Non hai outra forma ou lugar máis digno para homenaxear adecuadamente a memoria das vítimas?
"As rúas deben levar os nomes de quen fixeron algo e, sobre todo, algo polo ben da sociedade local"
Por outra banda, esta anécdota sobre o rueiro dA Coruña lembroume outra, que era a máis apropiada para reflexionar longa e profundamente sobre o que hoxe en día é verdadeiramente recordatorio a través de todo tipo de monumentos: Un monumento en honra ás mulleres que noutro tempo lavaban roupa no fregadero dunha aldeíña alavesa. Todo o mundo merece un monumento? Todo é un recordo en si mesmo, por moi comúns que sexan os motivos nas nosas rúas, prazas ou esquinas?
Así as cousas, ocorréuseme de súpeto, xunto á casa de campo que a miña sogra ten nunha aldeíña do interior de Asturias, un monumento a un ex alcalde que facía moito tempo non sei que construír, ou talvez derrubarse, e sobre todo ridículo. É máis, o recuncho abandonado e miserable do monumento foi pronto nomeado "praza", cunha inevitable celebración municipal, incluíndo, por suposto, aos gaiteiros, para dignificar en certo xeito a memoria do ex alcalde.
Desta maneira, e aínda que volvamos ao tema, a cuestión é si todos e todas merecemos un recordatorio como recordatorios ou non. Ou, dito doutra maneira, si a xente merecésese un recordatorio por facer cousas finas, como lavarse a roupa no fregadero, que merecería a pena a xente que fai cousas ben reais, como verdadeiras obras mestras ou artistas, investigadores ou o que sexa, que fan descubrimentos para o ben da nosa sociedade? Ou seica se trata de equiparar, por medio de presentes e recordatorios, custe o que custe, todas as dilixencias, convertidas case por casualidade en mérito, tanto as ordinarias como as extraordinarias, a favor de catro gatos ou de todo o xénero humano, que non nos emocionan, asómbrannos ou nos entreteñen, como nos fan mellores individuos? Non é esta unha tendencia cada vez máis evidente a última da suposta rebelión igualitaria de masas humanas que o pensador español Ortega e Gasset explicou hai tempo, unha especie de chifladura, pero iso si, sempre abaixo, no engano, porque se esqueceron de que ninguén se poida sentir en serio, seica o deixaron atrás, todos quéixanse, están amargados, ninguén pode lembrar á fulana, á sandía e á besta? Todos da mesma acha, todos gritando que os nomes de xente tan humilde como nós estean á altura dos grandes nomes da historia, todos especiais e sobre todo recordatorios. Por tanto, todos merecerían un recordo, por exemplo, a científica A túa Youyou, que en 2015 recibiu o Nobel de Medicamento por inventar unha vacina contra a malaria, ou as vendedoras ambulantes que vendían morcegos para comer no mercado de Ningbo, onde naceu.
Bidali zure iritzi artikuluak iritzia@argia.eus helbide elektronikora
ARGIAk ez du zertan bat etorri artikuluen edukiarekin. Idatzien gehienezko luzera 4.500 karakterekoa da (espazioak barne). Idazkera aldetik gutxieneko zuzentasun bat beharrezkoa da: batetik, ARGIAk ezin du hartu zuzenketa sakona egiteko lanik; bestetik, egitekotan edukia nahi gabe aldatzeko arriskua dago. ARGIAk azaleko zuzenketak edo moldaketak egingo dizkie artikuluei, behar izanez gero.
Os empresarios e responsables políticos do sector dinnos que o turismo xera riqueza e emprego, pero que é o traballo turístico? Que tipo de traballo xera o turismo? E quen gana con iso?
A entidade San Sebastián Turismo di que máis de 15.000 persoas traballan no sector en... [+]
A principal característica do meu equipo de baloncesto é a súa personalidade. Adóitase dicir que isto é unha característica común entre o equipo e a afección. Con todo, desde a dirección non se ten en conta esa identidade de todos os afeccionados. De feito, os... [+]
Os seres humanos estamos en contacto connosco e coa contorna no que vivimos, todo o que facemos inflúe tanto no ben como no mal. Os valores persoais, a cultura, as relacións e as posibilidades materiais son decisivas para reducir o impacto negativo que podemos xerar.
Moitas... [+]
As estacións de tren de moitas cidades mostran a beleza máis alta da estrutura de ferro do século XIX, xunto co auxe da chegada ao epicentro da cidade. É como entrar na cidade pola porta principal, unha perla de arquitectura e de lugar. Con todo, en moitas cidades, nos... [+]
Por que non deixalo. O que escribe as columnas sempre segue as apologias da retirada a tempo. Antes de esgotar existencias. Os temas, a min, non os puiden esgotar, porque non son experto en nada, e nunca tiven mensaxes que transmitir a Euskal Herria. Non me serviría de... [+]
Comezo do verán. Resaca do festival EHZ (atx, dor de cabeza). Ganas de respirar despois dun curso cargado. Baleirar a cabeza. Reconectar elementos crave. Tomarse un tempo en familia, volver ver a vellos amigos e descansar (un pouco) na loita diaria. De verdade? !...
En... [+]
Hai palabras, formas, xestos e actitudes que non poden entrar e saír do corpo. Os que se introducen no corpo e podrecen nel. Perforan o corpo. Descompoñan o corpo. Eliminan o corpo. E acabouse. Non se pode volver a un estado anterior a un corpo que se descompuxo. Non... [+]
Expertas e vítimas participaron nos encontros do Departamento de Glotodidáctica da UEU sobre os euskaltegis e a interseccionalidad. Houbo estudantes no centro, estudantes sen privilexios, oprimidos, nos recunchos. Porque os xéneros disidentes, os xordos, os cegos, os que... [+]
Todos sabemos que a liberdade é un concepto difícil, de marxe múltiple, difícil de definir con palabras. A miúdo definímolo con inmensidade, con poder decidir sen condicionamentos, sen consecuencias ou sen asumir a responsabilidade das accións. Pero como non hai nada sen... [+]
Nos últimos tempos tivemos ocasión de analizar a politización e a despolitización, centrando a atención nos mozos. Con todo, a maioría das conclusións dos estudos sociolóxicos que se ocupan dos mozos son aplicables tamén a outros grupos de idade, aínda que de distinta... [+]
A Sra. Xuíza do Tribunal Xudicial de Bayona, despídese:
Algúns euskaltzales xulgáronme en marzo en Baiona por participar nalgunhas das accións que levamos a cabo para denunciar o inxusto tratamento que sofre o eúscaro das autoridades do estado francés. Ao comezo do... [+]
Non é nada fácil entender o que está a suceder en Cataluña. Con toda seguridade. Podemos dar por terminado o proceso de 2017, pero está por ver si o independentismo será capaz de iniciar un novo proceso de liberación.
Si nas eleccións o independentismo mantívose na... [+]