Teño que ir á barbaría”, pensei ao principio de curso, e non fun. Comecei co pelo longo e acabei da mesma maneira (a metade do camiño fixen un mohín cara abaixo e corteille un trocito. Ninguén se deu conta. Nin eu tampouco). Ocúltame si fáltame o xesto e, sobre todo, non teño por que preocuparme do que me quita, o que me dá, así que o que perdería si córtamo. Non son máis atractiva, pero tampouco o son menos, en todas as frontes que che atraen, ou o contrario. Sen necesidade de moderar un novo cambio, os retos serían suficientes para manter o equilibrio.
O desaugadoiro da ducha se obstruye cada dous días, logo acumúlase a auga e por baixo da porta se encharca todo o cuarto de baño. Estiven en pleno inverno co pelo húmido, porque non se pode secar ben si un quere chegar a tempo a algún sitio, e ademais de prepararse a si mesmo, ten que conseguir que un neno se prepare, e si non quere levantarse demasiado pronto (como se deitou vostede). O secador deixou de tentalo en febreiro. Tiven que comezar a frustrar unha noticia. Antes de empezar póñome a cabeza envolta nunha toalla, solto o pelo e móllome a roupa toda vestida. Méteseme na comida. Cando me quito o xersei tírame do pelo. A vida que me fixo vir de decisións tan equilibradas fixérame calar, e como non fun á barbaría teño agora guechos de pelo máis curtos no lugar dos claros, grises, coa punta rizada (para ver mellor), que me dan a forma das bruxas das películas. Aparecíanseme as que parecen bólas de pelo de gato na lavadora cando limpo as sabas. Miñas.
Fíxome graza por primeira vez cando sentín o piollo, e boteime a rir dos meus preocupados pais. Ían aparecendo cada vez máis rápido, pero non desaparecían. Fago tratamento unha vez á semana, con insecticismo. O primeiro día sentín os primeiros picores afastados, e rascaba e rascaba, o veleno que cheiraba a deterxente doíame, tiña feridas. Anhelo agora un alivio da dor semanal: prefiro a dor. Comecei a sentir os grans. Mirei en Internet para ver si os piollos, co tempo suficiente, fabrican receptáculos para pór ovos debaixo da pel; ou os almacéns Goibi, eu, este trapo divino, poden especular con dose de insecticida ata que traia a subministración semanal. Agora teño un picor non só na cabeza, senón en todo o corpo, e ráscanme e sáenme grans (mirei en Internet para ver si os piollos poden estenderse por todo o corpo). Nunca vin un só bicho.
Agora, uns guechos de pelo máis curtos, outros de corte irregular, patos, ovos de piollos, grans e sangue… dáme vergoña ir á barbaría. Porque me preguntarán alí o que me preguntan en todas partes: “Pero, querida, como non antes…”. Antes. Pois si, non! Que me amen por outra cousa! Pero onde. Que terei que compensar para manter o equilibrio. Ou que non me amen. Tres meses de verán. Calor. Ir á barbaría. E para que non me…
Predicir o final de calquera cousa púxose de moda. O fin do ser humano, das ideoloxías, da comunidade, da autoridade, da filosofía, ou da democracia. Son etiquetas cargadas de sensacionalismo?
Quizá foi Francis Fukuyama quen iniciou esa moda do final. Tras o derrube do muro... [+]
Desde a Montaña de Navarra, miles de persoas tomaron rumbo a América no século XIX para sobrevivir no pastoreo ou noutros quefaceres. A historiadora Raquel Idoate recupera na súa tese a historia duns 4.000 deles: como se fixo a viaxe, en que se investiron, papeis sobre a... [+]
Estamos no territorio máis industrializado do País Vasco, a Marxe Esquerda do Ibaizabal, ou a Ría de Bilbao, si quérese. Aquí as chemineas ordenárano unha vez. Pero para alimentalos non só utilizouse o carbón, senón tamén a suor de miles de traballadores, e máis... [+]
A épica constrúese sobre as vidas de moitos homes e coñecer iso fai máis madura á sociedade”. A escritora Bibiana Candia ten razón. En Azucre (Pebidas de Cabaza, 2021) cóntanos a traxedia dos migrantes esclavizados galegos do século XIX, pero esa historia sería a... [+]
A pesar da pel negra e o cabelo rizado, seguían sendo homes invencibles, coa intelixencia e o resentimento dos seres humanos”. Así escribiu sobre os escravos CRL James no libro Jakobino Beltzak, que narra con mestría a revolución de Haití. Tantas brutalidades, torturas e... [+]
Si consegues escapar da multitude de turistas e mirar desde a varanda da Cuncha até o peirao donostiarra, quizá a imaxinación acompáñeche na época na que foi unha intensa cidade comercial mariña, na que a banda sonora das gaivotas acompañarache. Talvez mergullar nunha... [+]
Nota previa ao comezo: A historia que aquí se conta é unha historia baseada na realidade. Algúns fragmentos están ficcionados por un proceso creativo. No entanto, en defensa da memoria histórica, os nomes e apelidos e demais datos que aparecen son certos.
A pel está... [+]