O reto de xaneiro deste ano non era pequeno. O obxectivo, claro, grande: dar paso ao impulso social dentro do proceso de volta a casa dos presos vascos. Dificultades evidentes. Á epidemia uniuse a neve. Moitos obstáculos para que a xente saia, móvase e reúnase. É posible visibilizar o desexo dunha ampla maioría desta sociedade? Era o momento de pór en marcha todas as ferramentas que tiñamos ao noso alcance: creatividade, capacidade de organización, traballo comunitario... E si, o resultado foi espectacular. Grazas a ti.
En Navarra, as mobilizacións levaron a cabo en máis de 80 localidades e barrios da comunidade foral. 330 voluntarios participaron na organización... Reunímonos miles de cidadáns. Centos de fotos e vídeos recollen e difunden para sempre a fazaña. Impresionante para quen queira ver; inevitable para quen preferirían non ver.
"É beneficioso pararnos no camiño, levantar a cabeza, mirar atrás e tomar conciencia do tamaño do tramo xa percorrido, porque é máis o que percorremos que o que nos queda para chegar á cima"
Parécenos que somos os primeiros en tomar conciencia da importancia do conseguido. Utilizando unha metáfora tomada do montañismo que tanto amamos, cando temos á vista as dificultades que teremos que superar para alcanzar a cima que soñamos, é beneficioso deternos no camiño, levantar a cabeza, mirar atrás e tomar conciencia do tamaño da parte do camiño que xa percorremos, porque é máis do que nos queda para chegar á cima.
Hoxe, o reto de liberar o nó dos presos é o reto social que máis pluralidade, máis forza e máis consenso aglutina neste país. Esta realidade innegable mostra que para a inmensa maioría da sociedade, para os principais axentes sociais, políticos e sindicais, a desconexión dos presos é a variable que se vincula á convivencia e á solución; un reto que hai que abordar como pobo, á urxencia desta sociedade de mirar aos ollos a un novo futuro. É moi significativo o feito de que as vítimas de ETA están a envorcarse cada vez máis na aposta por acabar coa política penal de excepción.
Esta é a clave para abrir o camiño que temos que percorrer para chegar á cima. Que todos confíen que cando cheguemos á cima todos seremos os vencedores, que haberá sitio para pór os símbolos de todos, que ninguén quererá quedar só para ela e os seus símbolos. Estas palabras de Gabriela Mistral poden servir para simbolizar a dureza do camiño: todos temos os pés feridos, doídos; todos necesitamos chegar canto antes ao lugar de descanso e coidado que só atoparemos na cima. O camiño tamén se nos presenta cada vez máis claro: hai que deixar atrás a era da política penal de excepción; acabar o afastamento, despedir aos enfermos e aos maiores. Tamén están establecidos os asideros para facer o camiño que nos leva ao cume: un amplo acordo para a integración dos presos na convivencia ou a posta en común das ferramentas de aplicación maligna da lei 7/2003.
Ben, acabouse a pausa para darse conta do que andara. Renovemos a marcha. Fagamos sitio aos que aínda non se incorporaron ao camiño, non haberá cumes para ninguén, si non todos podemos estar cómodos. Non ten sentido deixar para máis adiante os pasos que se poden dar agora, perder o tempo só permitirá a chegada de nubes negras e tormentas.
Ven connosco! Sei o camiño!
Bidali zure iritzi artikuluak iritzia@argia.eus helbide elektronikora
ARGIAk ez du zertan bat etorri artikuluen edukiarekin. Idatzien gehienezko luzera 4.500 karakterekoa da (espazioak barne). Idazkera aldetik gutxieneko zuzentasun bat beharrezkoa da: batetik, ARGIAk ezin du hartu zuzenketa sakona egiteko lanik; bestetik, egitekotan edukia nahi gabe aldatzeko arriskua dago. ARGIAk azaleko zuzenketak edo moldaketak egingo dizkie artikuluei, behar izanez gero.
Hai unhas semanas, na rúa Deputación, no centro de Vitoria-Gasteiz, dous homes arroxaron a unha persoa sen fogar desde o pequeno rellano da escaleira que daba ao exterior do local onde durmía. Non só o derrubaron, senón que inmediatamente colocaron ante a lonxa unha varanda... [+]
Acendéronse as luces do teatro. Discretamente, estou nos corredores: a función escolar está a piques de comezar. Os mozos corren aos seus asentos, animados e alegres. A excursión ten o sabor da liberación, pero esa sensación de liberdade fálase en castelán ou en... [+]
Busquei a palabra en Wikipedia e entendino así: a burocracia é unha metodoloxía para racionalizar a realidade, para reducila a conceptos que fagan máis comprensible a realidade. O seu obxectivo é, por tanto, comprender e controlar a propia realidade.
Unha das... [+]
Recentemente abriuse o plan de ordenación urbanística exipcio para o territorio de Gaza. Un debuxo recolle as rúas, edificios e imaxinarios do futuro, sobre unha realidade que aínda cheira a metralla e a artefactos explosivos. Proposta urbanística, utilizada como outro... [+]
Tanto feministas como ecoloxistas vimos a oportunidade de pór a vida no centro da pandemia de Covid-19. Non eramos uns idiotas, sabiamos que os poderosos e moitos cidadáns estarían encantados de volver á normalidade de sempre. Especialmente, os que pasaron un confinamento... [+]
O último informe do Instituto Vasco de Estatística, Eustat, destaca que aumentou a sensación de inseguridade cidadá. En Gurea, en Trapagaran, Seguridade xa, algúns veciños chamaron a manifestarse contra os delincuentes.
Dous foron as razóns que levaron a esa sensación... [+]
Hai vivendas que están subscritas a portais de venda porque queren comprar unha casa. De cando en vez fan citas para ver as casas, e estou seguro de que o vendedor sabe que esas persoas non comprarán a casa, non polo que atopan na visita, senón polo que non teñen... [+]
Arthur Clark escribiu en 1953 a novela distópica O fin da infancia: unha descrición dunha sociedade que deixou de xogar. E non é o momento de xogar especialmente a infancia? O momento de xogar, de sorprender, de ver e de facer preguntas vivas. O momento de deixar o espazo... [+]
Juan Bautista Bilbao Batxi idazleak barku batean egiten zuen lan, eta bere bidaietako kronikak bidaltzen zituen Euzkadi egunkarira. Horri esker, XX. mende hasierako mundu osoko kronika interesgarriak ditugu, euskaraz. 1915eko ekainean, hain zuzen, Murtzian egin zuen... [+]
Desde a lingüística ou a glotofobia e, por suposto, desde o odio contra o eúscaro, vimos moitas veces o noso eúscaro convertido no odre de todos os paus. O último, o presidente de Kutxabank, Anton Arriola, foi o encargado de makilakar e axitar a nosa lingua.O presidente de... [+]
Que non busquen este enlace desde Ezkio nin desde Altsasu, e moito menos atravesando o río Ebro por Castejón. A conexión, ou mellor dito, as conexións entre a E vasca e o TAV navarro, xa son unha realidade. Eses vínculos en plural son os que deberían preocuparnos e os que... [+]
Non saias con ruído, non te confrontes, non che victimices... e obedezas. Como suxeitos oprimidos, neste caso como vascos, falamos, en cantas ocasións tivemos que escoitar? Ironicamente, hai dous anos, no Encontro Euskaltzale Independentiston Topaketak, Amets Arzallus dixo:... [+]
Aurten "Israel Premier Tech" txirrindularitza talde israeldarra ez da Lizarraldeko Miguel Indurain Sari Nagusia lasterketara etorriko. Berri ona da hori Palestinaren askapenaren alde gaudenontzat eta munstro sionistarekin harreman oro etetea nahi dugunontzat, izan... [+]
Intsumituek denbora luzez egindako borroka gogorra eta mingarria izan zen, baina irabazi zuten, eta garaipen hura behin betikoa izango zela uste genuen, atzera bueltarik gabea. Baina badirudi, politikari batzuen ahotik aterata, eskalada militaristari gorazarre egin eta berriz... [+]