“Os responsables do Kursaal e do Euskalduna non sabían que cojidade estaba detrás de Shen Yun?”, preguntaba E. Garmendia referiuse entón á mera presentación pública da organización e do espectáculo. Pois non o sabían ou non querían sabelo. En calquera caso, non é fácil saber todo o que hai detrás de Falun Gong e Shen Yun.
Agora, o lendario The New York Times, aproveitando que ten a súa sede en primeira persoa, observou o movemento, recollendo o testemuño de varios dos seus compañeiros. A imaxe que formou faráselle familiar a calquera que teña un pouco de coñecemento das seitas máis destrutivas. O recrutamento sen escrúpulos nin cortesías e o posterior abuso implacable dos mesmos son, polo menos, exemplares. Esta cojidade pasou por Donostia e Bilbao, converténdose nun “espectáculo”, deixando algúns vestixios do feito real.
Pero esta vez de NYT non é o primeiro indicio preocupante desa cojidade que está detrás de Falun Gong. Todo o que se derive dos medios de comunicación oficiais chineses, o que se coñece como descartable por natureza, atoparao tamén nos medios que non teñan tal tacón. De feito, non é a primeira vez que o propio NYT centrouse no tema... nas conexións políticas do movemento.
Porque Falun Gong non só é unha seita devastadora, senón que é unha institución política. O da ultradereita, como dicía Garmendia, na nosa linguaxe. Pero para a visión oficial de China, o máis despreciable é ser compañeiro clandestino de inimigos estranxeiros.
Perseguido e perseguido en China (pero non como di o propio movemento) nestes últimos 25 anos, Falun Gong fortificouse en Taiwan, o seu verdadeiro lugar de orixe, e nestes últimos anos asentouse en parte na diáspora chinesa menor da EE.UU., en estreita sintonía con todos os “China Hawk” estadounidenses. E desde a súa opacidade sectaria, hoxe en día é un dos grandes protagonistas da guerra cognitiva entre as dúas principais potencias do mundo.
Non é unha cojera calquera, non.
O pasado xoves, 27 de xuño, o Politburo do Partido Comunista de China presentou dúas notas de prensa, moi parecidas pero cos seus matices e matices, ao fío do pleno que celebra cada mes o Partido Comunista de China. O seu contido, con todo, era pouco habitual: dous... [+]
A Revolución Industrial foi un dos momentos clave da historia da humanidade, do mesmo xeito que a Revolución Neolítica, que cambiou definitivamente o noso destino. Este proceso, a mediados do século XVIII, liberou as forzas económicas e sociais que estiveran encadeadas até... [+]
O mércores 10 de abril, a ex presidenta de Taiwan, Ma Ying-jeou (2008-2016), percorreu China durante once días cun grupo de mozos da súa traxectoria e entrevistou ao presidente Xi Jinping e secretario xeral do Partido Comunista en Pequín. En 2015, cando Ma aínda era... [+]
Sen máis que espertar a curiosidade dos afeccionados –nesta parte do mundo, é moi diferente noutras partes–, están en marcha as Dúas Reunións de Beijing deste ano, que se reúnen ao mesmo tempo e no mesmo escenario, pero cada un por separado e coa súa propia axenda... [+]
O diaño goberna as metáforas e xogos mentais como este.
Ás veces, o mestre é o demo da realidade. Cantos meses levamos sen o verbo da famosa “orde internacional baseado en regras”? Ese “rules-based international order”, que lle daban por siglas: RB(I)Ou.
China, cara a 1417 anos. O almirante Zheng Hei, explorador asalariado de emperadores da dinastía Ming, afirmou que era posible “que todo o mundo saia de China”. Para entón a rede de colonias chinesas comezaba a expandirse no Océano Índico, no Mar Vermello e no sueste... [+]