Levantarse todos os días, almorzar todos os días, “ola amada, como?”, esquecer volver meter diñeiro en Barik, foder, pagar billete no autobús, escaleiras, sentarnos na cadeira, “colleremos un café pola tarde, vale? estar tranquila”, “podo comer á túa nai na túa casa?”, ir á escola a buscar a Mikel, xogar ao parque, dar merenda, non ter nada nese parque que odias para falar con ninguén, a asemblea, tomar a acta, tomarche de novo a acta, o café que falaches antes, grazas, na túa cuadrilla dúas toman antidepresivos, un fai as comidas saltando unha pitita mentres ninguén se dá conta de que a obsesión da psicóloga a psicóloga a psicóloga, todos e dámosnos/dámonos conta que hai que hai que hai que hai que hai que hai que hai que hai que hai que hai que hai que hai que hai que hai que hai que hai que hai que hai que hai que se atrevueltas.
Clink! Chegouche un bizum de 60 euros, estás a pensar que quizá non che mereza a pena perder dúas tardes á semana, pasar cinco horas con ese neno á semana, para 60 euros, pero que bonito Mikel, e faille ben estar contigo, teñen problemas en casa e a ti quéreche moito e bo, quizais no curso seguinte dígalles o de deixar, ou bo, pensas algo, quizais algún amigo ou amiga coxa traballo.
Chegas a casa, compartides a casa entre o catro, pensastes que pagariades o aluguer entre o tres, pero non, meteron un cuarto e o tipo non gústache. Gustaríache unha casa, compartida co teu íntimo amigo, con paredes brancas e plantas, xanelas que permitirán que entre o sol todos os días e unha gran mesa de madeira. Pero no idealismo estes pisos son o dobre de caros que os do teu amigo, e cllaro, soñar é gratis, pero non as casas brancas con plantas. Non podes colgar os cadros na túa habitación, porque che prohibiu facer buracos na parede ese dono que che dá 1.000 euros ao mes, e ti non queres vivir sen cadro, pero para ter cadros hai que ter muros, e ti non tes un muro, tes un piso alugado en negro nese barrio que está entre o centro e a periferia de calquera núcleo urbano de Euskal Herria.
En Idealistán estes pisos son dúas veces máis caros que os soldos do teu compañeiro e clareté, soñar gratis, pero non casas brancas con plantas
O teléfono espértache a deshoras, acaban de ingresar á nai dun amigo e probablemente morrerá, se quería falar con alguén, pero ninguén lle colleu o teléfono a esas horas, dálle medo que domine aos seus pais, é a única filla, non quere, pero sabe que pronto será a persoa de referencia para os seus pais, que cambiarán os roles, que os seus pais teñen tanto como anos para xubilarse, pero que non serán moitos. “E logo que?”, “non sei”, “son unha mala persoa por pensar isto neste momento?”, dislle que non, pero aínda que os seus pais son máis novos, naceu un pequeno medo entre o estómago e o intestino.
Colgando roupa, fregando, dormiendo aos nenos, limpando o baño, confeccionando a lista de compras, preparando a merenda, atendendo ao teléfono, escoitando ao último até chegar a casa, triste pero sorrindo, tomando o seguinte con suavidade, atendendo aos prezos das tendas, coñecemos ás súas amamas, aos seus problemas familiares, laborais, coñecidos, ás nosas nais, e nós estamos a aprender para iso. Porque se aprende a manter as vidas dos demais e a facer todo ese traballo con bicos ou salarios precarizados.Porque se aprende cando nos preocupamos e canto, como axudarnos sen darse conta, como facer invisible todo o traballo.
A muller, que en gran medida constrúese sobre ela, sobre o traballo non remunerado.Porque ese traballo non remunerado que facemos no lugar dos demais son as pensións non contributivas das nosas nais e as excedencias para coidar das nosas nais, as baixas pensións futuras das nosas nais e as futuras prácticas reducidas que nós imos asumir para facer cargo dos nosos pais. Porque o sistema non se reproduce mágicamente, fano as decisións concretas, a refamiliarización e privatización do coidado, a precarización das vidas, a conversión da saúde mental en privilexio e a sistemática contra a saúde mental, xulgando, codificando, atacando os nosos corpos, convertendo en vivenda privilexiada, precarizando vidas, inestabilizando, negando o futuro.
Porque todo o traballo que facemos no lugar dos demais son pensións non contributivas das nosas nais e excedencias para coidar das nosas nais
Mentres tanto, nós non coidamos, non nos facemos cargo da vida de ninguén, nós non temos razóns importantes para ir á folga, as nosas razóns non son “verdadeiras”. É dicir, que os problemas das novas son problemas dos nenos. Sabemos como funcionan estes mecanismos, porque o patriarcado está ben construído, pero xa coñecemos o tempo. As nosas non son verdadeiras “razóns”, como o que fan as mulleres non é “traballo”, como unha folga feminista non pode ser “xeral”, porque as razóns “reais”, o traballo “real”, a folga “real”, que é sempre doutros.
O próximo 30 de novembro celebraremos a Folga Feminista Xeneral, porque somos as únicas fillas que temos que ocuparnos do coidado das nosas familias, porque coidamos dos nenos euskaldunes nos parques que odiamos, porque non temos paredes para colocar cadros, porque a saúde mental recupérase na terapia, non só nos cafés, senón porque non imos estar vixiando toda a nosa vida como as nais, as nosas nais e todas as mulleres que nos precederon.
Necesitamos un sistema público de vixilancia, responsable do noso benestar.Necesitamos que as bases do sistema de vixilancia póñanse de pobo en pobo, que as emancipes volvan aos territorios, que nós tamén esteamos nos centros de decisión.Mentres tanto, seguiremos sendo pesados, moi pesados, coas nosas razóns, o noso traballo e as nosas folgas, con esa modalidade de folga que máis impacto tivo nos últimos anos. Seguiremos reinventando o sindicalismo, tomando as rúas nas nosas formas, nós decidiremos por que imos á folga e con quen imos, pero sobre todo o xoves seguiremos escribindo a historia feminista para recuperar e reescribir o futuro. O xoves estaremos as rúas.
Maider Barañano, membro da plataforma de Mozas de Euskal Herria*.
Bidali zure iritzi artikuluak iritzia@argia.eus helbide elektronikora
ARGIAk ez du zertan bat etorri artikuluen edukiarekin. Idatzien gehienezko luzera 4.500 karakterekoa da (espazioak barne). Idazkera aldetik gutxieneko zuzentasun bat beharrezkoa da: batetik, ARGIAk ezin du hartu zuzenketa sakona egiteko lanik; bestetik, egitekotan edukia nahi gabe aldatzeko arriskua dago. ARGIAk azaleko zuzenketak edo moldaketak egingo dizkie artikuluei, behar izanez gero.
Os globalistas elixiron Francia, Polonia e o Reino Unido para crear un conflito aberto coa OTAN en novembro, xa que Estados Unidos está inmerso na campaña electoral para a Presidencia de novembro.
Deste xeito, a presenza de soldados de Polonia, Francia, Reino Unido e Estados... [+]
Afortunadamente, a maioría das empresas industriais comezan a entender, tras as numerosas sentenzas condenatorias, que unha pequena exposición ás fibras de amianto, sen unha protección respiratoria axeitada, é suficiente para causar unha enfermidade pulmonar grave que causa... [+]
Predicir o final de calquera cousa púxose de moda. O fin do ser humano, das ideoloxías, da comunidade, da autoridade, da filosofía, ou da democracia. Son etiquetas cargadas de sensacionalismo?
Quizá foi Francis Fukuyama quen iniciou esa moda do final. Tras o derrube do muro... [+]
O pasado 1 de agosto, unha decena de persoas da familia estivemos en Aranguren. Dous mozos de Aranzadi deron a coñecer de primeira man as escavacións e traballos que se están levando a cabo en Irulegi. Esta visita é moi recomendable, xa que recolle a dimensión do traballo... [+]
En primeiro lugar, queremos facer chegar as nosas condolencias aos familiares e amigos da muller asasinada a principios de agosto.
Os habitantes de Gaintxurizketa estamos fartos do deixamento da administración e dos responsables.
Os que vivimos no barrio estamos obrigados a... [+]
Ouvín dicir que as mellores bágoas son as que ven os aeroportos. Pero supoño que se trataba doutras bágoas o que dixo, e non como eu vin durante estas vacacións.
Durante varias horas, as bágoas dominaron o aeroporto de Munich, bágoas de indignación, bágoas de fatiga e... [+]
Teño que ir á barbaría”, pensei ao principio de curso, e non fun. Comecei co pelo longo e acabei da mesma maneira (a metade do camiño fixen un mohín cara abaixo e corteille un trocito. Ninguén se deu conta. Nin eu tampouco). Ocúltame si fáltame o xesto e, sobre todo,... [+]
Os vascos sabemos que o aparello estatal está disposto a aproveitar as forzas represivas de todas as cores e os mecanismos represivos de todas as formas, para manter a orde social dentro dun sistema baseado na dominación, aínda que para iso teñan que infrinxir unha lei... [+]
Ocórreme moitas veces: fixarme nas noticias e porme nervioso. A France revient, din. Tanto a Francia de Le Pen como a xenofobia e supremacía española, como os pallasos inchables, levántanse unha e outra vez. A merde revient. Como ouvimos, un grupo de traballadores de... [+]
Até hai pouco, a Unión Europea (UE) era un mar en calma. Todo ía ben. Todos viviamos tranquilos. Os altos mandos cumprían moi ben o seu traballo e os europeos sentiamos contentos baixo as súas ordes. De cando en vez os campesiños ían á rúa a mostrar os seus tractores,... [+]
Antes das eleccións foi un lema na fala da xente: "Temos que pór o coidado no centro", engadiu. Á marxe das expresións curiosas e incorrectas que inventan os políticos e os que teñen a condición de políticos, debo admitir que durante un tempo o tema estivo en todo o seu... [+]
Hai xa moitos anos que non sigo a competición internacional (Xogos Olímpicos, Mundiais…). A indiferenza, o cansazo, a dor… e tamén me producen un pouco de rabia. E, en consecuencia, a alternativa que me queda é non vela.
O motivo non é que non lle guste o deporte ou... [+]
Co obxectivo de ser obxectivo, facendo fincapé nos movementos significativos que existiron dentro do goberno presidido polo señor Pedro Sánchez, e ante os obxectivos que puxo de manifesto a firma do decreto de últimas decisións, gustaríame facer públicas algunhas ideas... [+]
Bagira prozesuaren emaitza, Herri bidea bide-orria izan zen. Bide-orri honetan, abertzaleen helburua herriari boterea itzultzea dela aipatzen da, eta boterea itzultzeko, herriari burujabetza maila maximoa emanen dioten instituzioak herriari eskaintzea adierazten da. Zehazten da... [+]