O autor Imanol Murua Uria, xornalista do Xornal Euskaldunon Egunkaria, Egunkaria, Egunkaria, e o editor Martin Anso, lembraron que todos os días foi un “xornal precario e non normal”. Os dous primeiros traballaban en 2003 cando os gardas civís invadiron a sede de Andoain e detiveron a varias persoas. Lembran que a continuación se reuniron os traballadores do Xornal e que todos tiñan claro que ao día seguinte ían publicar algo. Ese foi o comezo de Egunkaria e durou catro meses ata que se creou Berria.
Murua aproveitou o 20 de febreiro para editar o libro Todos os días que necesitabamos, dentro da colección Berria, Jakin e Elkar Aleka. “O nacemento e a morte do día a día forman parte do Xornal, por iso vexo o sentido de publicalo agora”. Fai referencia aos traballos que se publicaron nos últimos anos en relación co tema: “O puzzle está a completarse aos poucos e este traballo é outra peza”.
Anso asegurou que merecía a pena lembrar “ese pequeno milagre”, Todos os días, “dunha forma e dunha maneira moi viva, como fixo Imanol”. Murua entrevista a sete obreiros da vida cotiá e cosido o libro coas súas vivencias intercaladas. Ademais de xornalistas, tamén recompilou relatos doutros traballadores “tendo en conta todo o traballo necesario para elaborar un xornal”. Agradece aos entrevistados hai trece anos e permitiulles utilizalo para a súa publicación.
Na resposta posterior ao peche do xornal, “Todos os días foi a clave”, explican na presentación. “Dixemos á Audiencia Nacional de España e á Garda Civil: ‘Pechastes o xornal en eúscaro pero estamos aquí’. Subliñan a importancia do xornal provisional, porque foi un elo: “Conseguimos que o xornal vasco non se interrompese”. Con todo, eran conscientes de que o xornal era precario e non normalizado porque “dificilmente se podía facer un xornal normal nesa situación”, afirmou Anso.
Lasa precisou que Egunkaria é o “símbolo da resiliencia” do xornalismo vasco. Murua engade que na súa publicación tiveron tres elementos: adhesión, solidariedade e rabia. De aí xurdiu o “diario en eúscaro máis vendido xamais”. Explican que o apoio da xente deulles un gran impulso e non esquecerán, entre outras cousas, a multitudinaria manifestación que se celebrou en Donostia.
Osasun artak biltzen ari da Pablo Gonzalez Moskun une honetan. Joan den astean, Poloniako Radomgo segurtasun handiko espetxetik atera zen kazetaria bi urte eta bost hilabeteko preso egon ondoan. Poloniak leporatzen zion espioitza frogatu gabe libre atera da.
Un pub en Inglaterra. Todas as tardes hai un ambiente tranquilo, algúns clientes sentados nas mesas, outros na barra, o camareiro éncheos a medida que se baleiran as pintas de cervexa. É un bo tipo, pode falar con el todo o que queira. Ten a televisión acesa, sempre a mesma... [+]
A pesar de que pasaron dous séculos, o problema dA Plutónica non se pode deixar desvanecer no pozo do esquecemento. Ademais de 200 anos atrás para coñecer a historia dA Plutónica, debemos remontarnos alén do océano, Montevideo.
Os irmáns José Rosendo e Valentín... [+]
Despedirse de algo ou de alguén adoita ser un acto relacionado co abandono, o final e, en definitiva, o proceso de duelo. Seguro que algunha vez, ou que escoitarías a alguén, diríaslles a típica e tópica frase de “non gústanme os saúdos”. E non quero enganarvos, nin... [+]