Cando era neno, era costume en casa aparcar o que estabamos a facer ao oito da tarde, montar a televisión e ver o noticiario de ETB1. Ao principio sentía unha gran irritación por eses cambios inxustos na cadea da noite, e preguntáballes aos meus pais como era posible que, estando Violetta e Winx Club de Disney Channel, querían escoitar noticias, non se cansasen do aburrido discurso dun presentador con palabras complicadas. Os meus pais dicíanme que pechase a boca e deixáseme escoitar aos titulares.
Din que a televisión non é máis que entretemento e pracer, pero a medida que foron comprendendo o que se contaba naquel programa aburrido, converteuse para min tamén no escaparate dos males do mundo. No boletín do oito escoitei por primeira vez palabras como crises ou cancro, e da mesma maneira deime conta de que o presentador falaba de Olentzero nun ton raro, coma se estivese a mentir. Tamén vin a guerra por primeira vez nos informativos: bombas, tanques e persoas chorando.
Recordo que na miña vida de entón, no meu aspecto perfecto, aquela mirada de sufrimento dos demais, a guerra televisada había suposto unha gran contradición. As dúbidas a miúdo roubábanme o soño: Por que xorde unha guerra? Para que serve? Onde? Cando? Como? A quen matar? Quen a quen? A quen? Demasiadas preguntas e un estraño sentimento de inquietude no corpo.
De todos os xeitos, antes de comezar a dar leccións a alguén sobre o funcionamento do mundo, gustaríame centrarme na sensación de malestar e, en concreto, na súa ausencia. As pantallas foron bombardeadas pola guerra, a miseria e o xenocidio coa mesma precisión coa que bombardearon as cidades nos últimos anos. Atrás quedan os informativos. “Toma”, dixéronnos: “Aquí hai unha masacre nun reel de Instagram que non chega ao minuto”. No Aquarium vimos como ven os peixes as expresións máis fortes do comportamento humano, cunha cara de idiota, e xa non se sabe que ten o cristal de máis espeso do humano, que ten do noso.
Un constante desgaste da conciencia ata que esquezamos que as súas loitas son tamén nosas. A banalización, oculta baixo o pretexto da información, e non había nin rastro desa sensación de inquietude repentina.
Iso é o que máis me molesta: a normalización de todo o que debería chamarnos a atención, a cancelación da traxedia ante os nosos ollos. De pequeno sentía un auténtico medo e unha auténtica carga de conciencia ante os informativos, pero agora parece que temos que rebuscar as nosas propias entrañas en busca do último síntoma de empatía que nos queda. E atención, non é o meu problema particular ou o seu: puxéronnos moi difícil sufrir polos demais e, por tanto, loitar.
Creo que esta columna non é máis que unha chamada á resistencia, un rogo a nós mesmos, e sobre todo á miña, para que nos deamos conta de que detrás deste imaxinario virtual hai un óso e unha carne, non é unha película, e sobre todo, que vale a pena tentar cambiar as cousas.
Deixemos que as dúbidas lle rouben o soño de cando en vez.
Afortunadamente, a maioría das empresas industriais comezan a entender, tras as numerosas sentenzas condenatorias, que unha pequena exposición ás fibras de amianto, sen unha protección respiratoria axeitada, é suficiente para causar unha enfermidade pulmonar grave que causa... [+]
Non estaría mal lembrar os riscos da auga nestes momentos nos que estamos completamente mergullados no verán de 2024. En xeral, todos lembramos momentos marabillosos nas zonas acuáticas, pero periodicamente, algunha noticia tráxica conmóvenos nos titulares dos medios de... [+]
En primeiro lugar, queremos facer chegar as nosas condolencias aos familiares e amigos da muller asasinada a principios de agosto.
Os habitantes de Gaintxurizketa estamos fartos do deixamento da administración e dos responsables.
Os que vivimos no barrio estamos obrigados a... [+]