Igandeko Zinemaldia euritsu esnatu da; atzo baina hutsagoak kaleak, eta loago aurpegiak. Norbera hasi da neurtzen zein ordutan egin behar diren ilarak, aretoko zein eserleku gustuko duen bakoitzak, eta zenbat dezibeleko soinua aguantatzeko gai den. Lehen egunetako Zinemaldia heldutzen ari da.
Hiru orduz mantendu du adi Antzoki Zaharra Di jiu tian chang film txinatarrak. Perlak sailean ikusi ahal izan den Wang Xiaoshuairen lanak 80ko hamarkadako Txinan du testuingurua eta gaur egungo garaietara arte garatzen da. 3-4 hamarkada horietan zehar igarotzen den denborak filmaren erritmoa fidel mantentzen du, urteetan sakondutako istorioak tarte hori eskatuko balio bezala fikziozko lanari. Haurra hil egiten zaio Beijing inguruan bizi den bikote bati, eta filmak hutsune horrekin bizitzen duten zikloa kontatzen du, eta min horrek sortutako ondorioak. Protagonisten hariaren paraleloan sumatzen dira Txinak herrialde gisa bizi dituen aldaketa ekonomiko eta sozialak, istorio nagusiari testuingurua eta esanahia ematen diotenak. Gidoia ez da kronologikoki azaldua, aurrera eta atzera doazen saltoen bitartez baizik, eta hartara, ikuslegoaren arreta lanean behartzen du, emanak ez diren gakoekin gertaerak lotzeko. Konplexutasun psikologiko handiz eraiki dira pertsonaia nagusiak, eta aretoarekiko lotura azkar egina da. Haurra galdu duen emakumearen paperak pantaila zeharkatzen du eserlekuetara arte.
Ez du sakontasun maila bera mantentzen, ordea, Fyzal Boulifa zuzendari ingelesak Opera Prima duen Lynn + Lucy lanean. Zuzendari Berriak sailean ikus daitekeen lan honek aurrekoarekiko antz handia duen gaia izan arren, hau da, haurra galtzen duten gurasoena (badirudi modan jarri dela gaia, hiru egunetan hiru aldiz errepikatu baita), ez du txinatarrak sortzen duen sakontasunarekin zerikusirik. Boulifaren filmeko pertsonaiak lauak dira, eta konduktibistegia gertatzen den kausa-ondorio kutsua du. Txikitatik lagun minak izan diren Lucy eta Lynn banatu egingo ditu bigarrenaren haur jaioberriaren heriotzak. Honek agerian utziko ditu, era berean, iraganeko minak. Lynnek gorputzarekiko dituen segurtasun ezak, eta Lucy beti distiratsuago azaltzeak eragindako amorruak mendekurako bidera eramango du. Gidoiak filma ohiko gatazka topikoetan kokatzeaz gain, amaierako mezu ez oso argian uzten gaitu: lagunak faltsuak dira, beraz, ez fida? Haurrak galtzea gogorra da baina ingurukoek ez zaituzte laguntzen? Fisikoki edertzeak bizitzan lorpenak izatera garamatza? Etikoki gehiegi konektatzera ez garamatzan lana, behintzat.
Aurreko bi lanekin ezberdin, baina emakume erretratatuaren linea horretan halere, Zinemira sailean ikus daitekeen lan bat: Maider Oleagak Elbira Zipitriarekin topatzea kontatzen du Muga deitzen da Pausoa luzemetraian. Duela urte batzuk kasualitatez iritsi zen Oleaga Orixe ikastolako sortzaile izan zenaren etxera bizitzera, eta topaketa horretatik sortzen da proiektu intimo hau. Bere etxera sartzeko gonbita luzatua digu Oleagak, bi emakume eta bi garaien artean lausotzen zaigun ikusmuga sentitzera. Ez dago argi non hasten den bat, eta non bukatzen bestea: zuzendariaren egunerokoa irakaslearen arrastoarekin nahasten da. Etxe barneko perspektiba ezberdinetatik abiatuta ikusten ez denaren narrazioa sortzen da. Soinuak dakar kanpokoaren presentzia, batetik; bestetik, Zipitriaren inguruko oroitzapen eta kontakizunek. Argi eta itzalen jokoek, paretetako proiekzioek, altzari zaharren batek... orainean Zipitriak duen parte hartzea islatzen dute. Super 8an filmatutako irudiek, bestalde, Elvira beraren begietara gerturatzen gaituzte. Lanak errepresentatzea helburu duena ez da nabarmena bortxaz, gailua aurkitu beharra dago, eta iruditzen zaigu Oleagak 7 urteko ikerketa prozesu honetan topatu duela bizikidearen berri emateko modu fina. Filmaren hizkuntza.
Keinuen segida bat da zinema, keinuen sekuentzia bat. Zinemagileak etengabe keinu egiten dio kamerari, haren aurreko paisaiari, pertsonaiari, objektuari. Keinua galtzen bada, galdu egiten da zinema, galdu gizatasuna. Zinema, keinua eta gizatasuna zaintzen dituen espeziekoa da... [+]
Satorrak bogan daude zineman. Izibene Oñederraren satorrek, euren sinbologia nahiz konnotazio propioak dituzte ordea, eta deitu ere, bere molde propio zein ederrez deitzen ditu. Animazio irudietan islatu ditu eta mikroipuinen gisara plazaratu du Lursaguak. Zinemaldian... [+]
Salda edo zopa bero batekin alderatzen du bere zinema; soila eta konplexua aldi berean. Ez hain estimatua azukrez eta kimikaz jositako garai posmodernootan, baina aterpe bital bat eskaintzen duena. Cannesko jaialdian gozo hartu zuen kritikak zein publikoak O que arde filma... [+]
Ez da izan inondik inora Zinemaldian gehien aipatu den pelikuletako bat, ukitzen dituen gaiak eta filma egina dagoen modua bera ere halakoak direlako, baina Jean-Gabriel Périot zuzendariaren Nos défaites-ek ikustaldi bat merezi du, artefaktu bitxia baita, ezohiko... [+]
Takashi Miike Audition filmari esker ezagutu genuen, 1999. urtean. Plural horrek badu maiestatikotik –nik bederen orduan izan nuen Miikeren berri estreinako aldiz–, baina plural normala ere izan daiteke, susmoa baitut ez direla guti Miike beldurrezko filmen bidez... [+]
Sail Ofizialetik kanpoko filmetan sua izan da errepikatu den elementuetako bat, piromaniarekin lotuta O que arde lanean, eta istripu gisa planteatuta Ema film txiletarrean. Oliver Laxeren pelikularen kasuan sua koadro barnean sartzen da; Pablo Larrainenean, aitzitik, koadroz... [+]
Bi irabazle garbi eta zenbait tendentzia utzi ditu Donostiako Zinemaldiaren 67. edizioko palmares ofizialak.
Zinemaldiaren sari-banaketak bi pelikula nabarmendu ditu besteen gainetik: Paxton Winters zuzendari brasildarraren Pacificado-k irabazi du pelikula onenaren Urrezko Maskorra eta beste bi sari ere lortu ditu: Bukassa Kabengelek jaso duen gizonezko aktore onenarena eta argazki... [+]
Jada hiriarekin sinbiosi bat gertatzeko bidea har zezakeenean amaituko da astebete luze iraun duen zinemaldia. Akaso suitzar aktore batek Bagerak banatutako kanpotarrentzako euskara hiztegian ikasitako hitzak buruz esateko gai izan da gaur, edo abortuaren aldeko argentinar... [+]
Zinemaldia bere helmugara iristen. Ia film guztiek izan dute beren lehen emanaldia, eta haietako gehienek, medioetan kritika. Ikuslegoak, beraz, ez du ausaz jokatzen jada. Behin baino gehiagotan entzun ditut ondokoak esaten: "Hau ondo jartzen dute, ondo egongo da" edo... [+]
“Batzuetan gertatzen da, film bat amaitzen den lekuan segitzen duela hurrengoak, programatzaileek edo zoriak Zinemaldiko film guztiak josita metafilm erraldoi bakar bat egin nahi izan balute bezala”. Harkaitz Canok atzoko zutabean idatzitako esaldi horri bueltaka... [+]
Zinemaldiaren seigarren eguna eta azken txanparen hasiera da. Asteazken honetan gauza harrigarri bat gertatu da: badakizue nola filmen aurretik jazz musika dirudienaren nota batzuk entzuten diren, zinemaldiko leit motiv antzera? Eta jendeak txalo egiten duen, erritmoa... [+]
Eguneko eta segur aski Zinemaldi osoko “baina zer ostia?” momentua bizi ahal izan dugu La hija de un ladrón filmaren prentsaurrekoan.
Euriak hasi eta bukatu du eguna, tartean eguzkia atera bada ere. Zinemaldia guztiz donostiartu da, auzo berri bat sortzeko prest egongo balitz bezala. Zinemazaleari pazientzia agortzen hasi zaio: nahiago du pintxoak jatera joan Abuztuak 31ra filma aspergarri bat ikusten gelditu... [+]
Beti deitu izan didate arreta Zinemaldia jarraitzen duten atzerriko korrespontsal eta kritikari batzuek. Konkretuki, adinean aurrera samar joanak dauden horiek. Beraien ile zuriak, ibiltzeko modu zahartritikoak, bazkalosteko paseetan egiten dituzten zurrungatxoak. Siesta horien... [+]