As imaxes que a folga do sector do metal deixou en Bizkaia nas dúas últimas semanas volven ser espectaculares. Hai quen fala do final da loita obreira lembrando con nostalxia os tempos de Euskalduna, pero a realidade é que o número de conflitos laborais en Euskal Herria foi crecendo ano tras ano e os resultados, aínda que máis limitados, están aí. A maioría dos convenios asinados para a protección das condicións laborais foron froito da loita obreira. Pero non todas as loitas teñen o mesmo eco.
Os traballadores das residencias de anciáns, na súa maioría mulleres, seguen loitando, facendo folgas e saíndo á rúa. Aínda que sen o acordo entre sindicatos e por diferentes vías de mobilización, en todos os países existen conflitos no ámbito do coidado.
E no contexto de toda esta loita difícil de atopar nas liñas mestras, coñecemos un estudo que se levou a cabo en Lakua e que o Goberno Vasco ha querido gardar entre catro paredes parlamentarias: O COVID matou máis en residencias con menos traballadores. A investigación demostra que os cocientes que denuncian con toda razón ás mulleres que levan anos loitando afectaron directamente ao número de mortes.
Sen poder resistir o pranto, contestoume un traballador preguntando pola investigación: “Con dor mareábanse gritando, encima facían caca, necesitaban dar para comer… Cando máis nos necesitaban, eu era o único traballador en toda a quenda para coidar a 31 persoas. Era imposible”. Non temos por que ir a Madrid para denunciar que nas residencias de anciáns púxose un negocio por diante da saúde dos maiores que tiñan que ser atendidos, aquí temos posibilidades de saír á rúa co persoal de vixilancia.