Rigoletto é unha desas obras que se poden gozar mil veces sen cansarse. É unha das óperas máis destacadas de Verdi, con pasaxes moi coñecidas e de gran beleza e un argumento que atrae ao público. A historia dun xiboso que trata de protexer á súa filla dunha presunta maldición desesperada segue vixente na actualidade, a pesar do excesivo dramatismo e da complexidade dalgunhas partes da historia.
A versión que puidemos ver e escoitar no Kursaal foi sinxela, representada, pero coas limitacións propias dun escenario non moi grande e, ademais, compartida coa orquestra que estaba detrás. En realidade, mise en scène eran uns poucos elementos escenográficos como soporte da acción. Pero todo o peso do espectáculo tomábano as interpretacións vocais e a expresividade dos cantantes, que desde o punto de vista teatral podían facer pouco nun espazo tan pequeno.
Con todo, do devandito non se pode deducir que o espectáculo non merecía a pena ou era pobre. Todo o contrario. O público quedou atrapado na historia, sen fixarse nos elementos distorsionadores, que en realidade non estaban, e ademais quedou fascinado polas excelentes voces que puidemos escoitar.
O tenor portugués afincado en Londres, Luís Gomes, no rol de Duca di Mantova, mostrou as súas claras e seguras agullas, e aínda que nalgúns momentos a voz nasal foi revelando un fraseo de gran beleza e firmeza. Questa ou quella arian falou con moita expresión e sinxeleza, e o famoso A donna é mobile chegou con frescura.
O barítono húngaro Gyula Nagy, no papel de Rigoletto, demostrou a súa capacidade de voz e de interpretar o personaxe de forma convincente. Foi un gran actor.
Pero a estrela que máis destacou no espectáculo foi sen dúbida a soprano romanesa Letitia Vitelaru. Ofreceu unha magnífica interpretación do personaxe de Gilda, chea de inxenuidade e dozura. E cativou ao público no ámbito da voz, coa súa facilidade en todos os rexistros e, sobre todo, coas súas agudas de cristal.
Tanto Excelentia Vogal Ensemble como a Orquestra Clásica de Santa Cecilia estiveron en todo momento no punto, baixo a dirección de Gregorz Nowak.