Uns máis, outros menos, pero todos analizamos a situación. As principais diverxencias están, como sempre, en consecuencias, que afastan as posibilidades da unidade de acción.
En calquera caso, é de celebrar que se decidiu abrir portas a unha nova forma de facer política, así como fixar obxectivos claros e concretos. Para iso, coas decisións que se adoptaron ao longo dos anos preténdese crear activos que acheguen congruencia e eficacia.
Isto esixe cambios teóricos e prácticos na tarefa política actual. Cunha necesidade igual ou superior á da empresa privada, non só é necesaria a formación superior, senón tamén a especialización.
Quizá a palabra máis utilizada en política sexa a “realidade”, pero desde hai tempo sabemos que o que se coñece como “realidade” é unha mestura de feitos, puntos de vista, valoracións e gustos persoais, que a miúdo son moi difíciles de distinguir.
Por iso, quen decidan acudir na próxima campaña electoral a acontecementos “de outrora”, –e van acudir–, deberán xustificar unha determinada elección social ou política, utilizando unha determinada “interpretación” da realidade.
Quen decidan acudir en campaña electoral a acontecementos “de época”, xustificarán unha selección social ou política concreta
A parte do eterno dilema, é dicir, “dicir ou ser”, a ideoloxía liberal, aínda que nas súas diferentes vertentes, pon como corazón do sistema a prioridade do individuo fronte á sociedade.
Algúns din que priorizar a sociedade sobre o individuo é unha intención ideolóxica, pero eu creo o contrario. Que realmente é tan erróneo como enxalzar a un Estado omnipotente, por encima dos dereitos da sociedade, divir ao individuo illado.
Todo iso vai na mesma “gama” de liberdade de mercado.
Cando se creou o Estado liberal, sen esquecer as condicións que sufriu a clase traballadora.
En contra do que din os que hoxe en día se consideran liberais, ou non, a raíz e fundamento da súa ideoloxía non é a libre elección, senón a competitividade. O PSOE presumía de “defendelo” na década do oitenta e segue “na práctica” todos os gobernos que pasaron por Lakua e Carlos III.etik.
De feito, algúns aplican o recoñecemento ideolóxico que lle chamaron “darwinismo social” e, en resumo, defende que a sociedade pode avanzar si non interfere na loita entre os máis fortes e os máis débiles. É dicir, aplicando o modelo de evolución das especies.
Algúns o están reivindicando hoxe mesmo.
Nos últimos anos, do mesmo xeito que se interveu na xestión da saúde pública, en todo o sur de Euskal Herria, a sociedade e o Estado deben situarse fóra desa loita “din”.
A protección dos débiles implica non só o atraso dos “bos e mellores”, senón tamén a fraude que impide os recursos imprescindibles para avanzar. Esta é a historia da Biblia que satisfai a “sede” dos gobernantes liberais de hoxe.
Este capitalismo “popular”, renovado pero antigo, só coida e desenvolve a supremacía das principais minorías
O liberalismo é o que o PSOE e o seu socio están a practicar nas décadas do PNV. De feito, como esquecer os numerosos “meritorios” que se están enriquecendo coa porta xiratoria de Lakua e engordando “pedigri”.
Eles son os que ensinan como é o liberalismo epidérmico.
Os liberais de hoxe viven sobre un “tigre depredador insaciable”, o resto é literatura.
Non hai que esquecer que o liberalismo, en momentos importantes da loita social, atribúese sempre á forza e cando non son capaces de convencer, utilizan a forza en todas as manifestacións.
O persoal de saúde pública aprendeu diso hai tempo. Este capitalismo “popular”, renovado pero antigo, só coida e desenvolve a supremacía das principais minorías.
Así están a conseguir erosionar un modelo de progreso social. E isto só o podemos deter con maior capacidade política.
Quen realmente conseguimos un novo marco de relacións co Estado español sen concesións, cremos que estamos en condicións de expor con rigor o final dun ciclo político. E así estamos, aínda que o PNV segue no dilema de sempre, “diga ou sexa”.
Nos últimos anos, a carencia da lóxica capitalista de Osasunbidea e Osakidetza obrigounos a aprender algúns coñecementos do medicamento. Desde entón, en Hego Euskal Herria a maioría social é consciente de que os malos costumes de longa duración provocan enfermidades medulares que requiren unha gran rehabilitación. Viaxe curta cos que levan o cerebro no peto.
Josu Iraeta, escritor.