argia.eus
INPRIMATU
ANÁLISE
Sr. Ma en Pequín
Mikel Aramendi 2024ko apirilaren 16a
Ma Ying-jeou eta Xi Jinping 2015eko bileran. Argazkia: http://media.president.gov.tw/ImageViewer.aspx?CID=30

O mércores 10 de abril, a ex presidenta de Taiwan, Ma Ying-jeou (2008-2016), percorreu China durante once días cun grupo de mozos da súa traxectoria e entrevistou ao presidente Xi Jinping e secretario xeral do Partido Comunista en Pequín. En 2015, cando Ma aínda era presidenta de Taiwan, os comentaristas lembraron o antecedente da reunión que ambos mantiveron en Singapura, pero engadindo que o taiwanés é agora un “señor particular”. Para diluír a importancia.

Pois ben, algo a ter en conta sería que tres membros da Comisión Permanente do Politburu do Partido Comunista de China (é dicir, sete dos homes máis poderosos do país, todos eles homes) nunca se reúnen cun particular, a menos que sexa moi especial. Haberá que concluír que a sesión non foi protocolaria, tendo en conta que son Xi (o Supremo), Wang Huning (o cuarto superior xerárquico, o xefe da Conferencia Consultiva e o pensador do réxime) e Cai Qi (o responsable da organización do partido). E resulta máis comprensible, desta maneira, que a delegación na que se reuniu o máximo responsable de China en relación con Taiwan nestes momentos fose a cuarta.

Aínda que o contido que deron a coñecer os medios (para) oficiais é estereotipado, o encontro suxire cambios profundos, ou polo menos matices. Ma, a pesar de ser hoxe un “señor particular”, bastante maior (a piques de cumprir 74 anos), sen cargo oficial, e que Kuomintang (KMT) tamén está fóra da dirección do seu partido, segue sendo un activo de primeira orde na política de Taiwan. Así mesmo, é o árbitro máis seguro da KMT que non atopa aos seus fortes herdeiros. Mentres, o goberno do DPP cada vez está máis incómodo atrapado entre as presións procedentes de Washington e Pequín.

A posición sentada de Wang Huning alén da mesa, pola súa banda, indica con bastante claridade que o Partido Comunista Chinés estaría disposto a ofrecer, xunto co pau de manobras militares permanentes, zanahorias políticas potolas para que Taiwan unifíquese. Ou, polo menos, para que reivindique a independencia e non inicie o conflito. Wang recuperou con forza a “Fronte Unificada” que levaba décadas esquecéndose e para o que se podería sospeitar que se atopa no posto actual.

Pois haberá que lembrar que a Fronte Unificada orixinal foi o que posibilitou aquel “Acordo de dous Dez” entre Kuomintang e o Partido Comunista. Podería ter agora un mellor rendemento?