"Hemen, errebelazio bat bezala, espazioa eta denbora argiago ikusten dira". Miren Narbaiza bueltan da berriz, eta eskerrak. Eszenak eman duen kantugilerik berezienetako bat da Narbaiza. Kanta berriak nola gobernatzen dituen ikustea besterik ez dago.
Zeren, sortzaile gehienoi gertatzen zaigu behin egindakoaren itzala dela egindakoa. Hobetuz edo okertuz, baina egindakoaren itzal. Narbaiza, Napoka Iria proiektu ederretik aldendu ostean, disko berezi –eta eder– batekin agertu zen: Mice.
Bada, bide bera errepikatu behar izanik gabe, ildo berean, baina zeharo disko ezberdina da Lautada. 2019an kaleratu zuen Zilar printzak hura ere gaindituz, eta urre kolorez jantziz konponketak.
Japonian, apurtutako zeramika potoak urre hautsarekin konpontzen dira, kintsugi teknikaren bitartez. Urrez janzte honek badu hortik, hilabete luzeetako isiltasunetik bueltan da Narbaiza, inoiz baino kantu landuagoekin. Izan ere, disko honen produkzioa da disko hau bera. Kanta onak izan behar horretarako, noski, baina norabide zeharo ezberdinetan doaz denak, rockaren undergroundean, eta, denak aldi berean, helmuga berera.
Aurpegira Begiratu kantan saxofoi eta haizeek egiten dituzten riff beroek iruditeria aberasten dute, adibidez, baina ildoa sobera markatu gabe. Zuzenekoan ez daude haize horiek, eta berdin dantzatzen du kantak. Zerk egiten du orduan kanta? Joseba Baleztena eta Ibaia Gogortza izan ditu Narbaizak ezkutari, eta soinuaren lanketa, bi bider bide bera ez egitearen filosofia ageri da.
Inor begira izanda ere abestian sormen prozesu batean dagoen epaia ageri dela esango nuke. Orokorrago irakur daiteke, noski. Baina esango nuke disko honetan musikari izatea, eta emakume musikari izateak dakartzan zalantza, traba eta zailtasunak sartzen direla letra gehienetan.
Mirenen letragintza halakoxea delako; printza batek argitzen du testua, baina ez duzu topatuko aldarrikapen zuzenegirik. Lautada kanta aldatzen da gehien. Maitasunari ere abestu behar zaio noizean behin, ze arraio.
Narbaiza itzuli da, eta gitarrarik gabe eskuan, erregina bihurtu da oholtza gainean. Gutxitan ikus dezakegu norbait horrela dantzan. Naturaltasuna beste nonbaitetik dator eta. Sormena infinitua da gure garunaren barruan, eta hori esploratzen jarraitzen dutenek argitzen digute norabidea. "Garun honetan lekurik ez du mintzairak / Zoru honetan lekurik ez mintzaira zaharrak".