Gutako edozein, gutako bakoitza isla bat gara ezinbestez, mehatxuz, aukeraz eta bestelako bizidun ugariz inguratutako itsaso erraldoian igeri egiten. Lan ederra daukagu gure flotazio-marra propioa kudeatzen, alboetatik etortzen zaizkigun olatu, uhin eta bestelakoen artean zer jaso eta zer alboratu ondo aukeratzeaz gain.
Elgoibarren bizi den Asier Olabarrieta bizipen, pentsamendu edo sentsazioetan urperatu da, oso sakon, eta pandemiaren azken buztankadetan tarteka burua azalera atera du mimo handiz honako lana findu eta erditzeko. Olabarrietak berak idatzi du musika guztia eta grabatu ditu instrumentuetako asko. Baina, horrez gain, pandemiaren eta bestelakoen ajeak arrantzatzeko ariketa izan daitekeen honetan itsasadar berean botatako sareak gogoz erakarrita lagun oso finez inguratu da diskoa borobiltzeko: Silvia Hernandez piano eta koroetan eta Josu Erviti bateria eta sinteetan batez ere; baina baita beste hainbat islagun ere, hitzak idatzi dituztenak edo zenbait piezen emaitza musikala aberastu dutenak.
Gaietan lan abisala hauxe eta, era berean, entzulea barneratzeko kanten giroak oso zainduta daude: (K)ito xuxurlatuz eta xume hasten da, baina erritmo tribal eta koru zerutiarrak batuz pieza folky progresibo eta sasi-epikoa bilakatzen da. Gainezkak bestelako taupada dauka eta azkar gorpuzten da, sinte eta guzti, hard-rock oinarri pisutsua eta melodia borobila duen kantan. Eten etengabek badu soinu bandatik asko, post-rocka, iluntasuna eta Jess and the Ancient Ones taldearen antzeko tempoa bereganatuta. Isilune borobila da eta jantzi orkestralarekin batzen ditu pop-rocka, hard-rocka eta post-rocka; XXI. mendeko Errobi espaziala? Bakarrik gaur kantak gogora ekarri dit ezinbestean Haritz Harreguyk eta Aitor Uriartek erditu zuten Sen, pop eta hard-rockaren arteko oreka perfektua, hita izan daitekeena. Azkenik, ur ertzera gogoz eta gogor bueltatu da egilea: abesteko eran Iparraldeko maisutasunetik edaten duen Norbera kanta rockero bizi-bizi eta indartsuarekin.