Zakur kale zure aurreneko liburua da...
Bai, baina betidanik izan dut idazteko ohitura, gutxienez institutu garaitik. Literatura izan nahi zuten testuak ziren, eta normalean ez nizkion inori erakusten. Baina duela bi urte ohartu nintzen baneukala nahikoa material zer edo zer egiteko, eta hasi nintzen baten bati erakusten. Eta prozesu horretan, azkenean, liburu hau atera da. Egia esan, ondo egon da jendeari materiala erakusten hastea, hori ere nahiko aberasgarria izan da niretzat.
Mamiaz zer edo zer argitzerik bai?
Bada, nik nahi nuen orain eta hemen kokatutako ipuinak kontatu. Nire oraina XXI. mende hasiera-edo da, eta nire lekua, Donostia –beno, Donostialdea, zeren Pasaia ere agertzen da–. Eta ipuin hauek idazterakoan, nire helburuetako bat sinesgarritasuna bermatzea izan da. Hori lortzeko baliatu ditut ezagutzen nituen kontuak, nolabait ezagutzen nituen kontuak: entzunak nituelako, zerbait ikusia neukalako, gertatzen direla badakigulako...
Aurre egin behar izan diozun arazorik handiena?
Duela bi urte hasi zen prozesu horretan neukan materialetik baztertu behar izan dudana. Izan ere, kontakizun batzuk, nahiz eta errealak izan, fikzioan ez ziren sinesgarriak, eta nik sinesgarritasuna bermatu nahi nuen. Argi utzi nahi dut liburua ez dela inondik inora autobiografikoa.
Nolabaiteko lotura badago ipuinen artean, ez da hala?
Gauza batek baino gehiagok batzen ditu ipuinok. Lekuak –Donostialdean gertatzen direla–; garaiak ere –aurten gerta zitezkeen denak–. Eta hortik dator izenburuko
kale hori ere. Hiria da haria.