Alberto Elosegi
Ezker abertzaleak zinez nahi badu bere proposamena aintzat hartua izatea, ezinbesteko zaio behin betirako onartzea ETAren amaieraren truke ezin duela prezio politikorik eskatu. Garbi eduki behar du, gure kasuan, indarkeriaren amaiera normalizazio politikoaren aurretik beharko duela etorri eta ez alderantziz.
Ikuspuntu politiko eta juridikotik begiraturik, proposamenean lurraldetasun printzipioaren lehentasunari buruzko ukazio nabarmen bat dago. Proposamenean, Euskal Herriaren izaera politikoa bakarra aitortzen da, baina juridikoki herri politiko bakar hori bitan edota hiru partetan antolatua gelditzeko aukera aurrikusten da herritarrek kontrakorik nahi ez badute behintzat. Hegoaldeari begiratuz, apustua lau lurraldetako autonomia aldeko izanik ere, Nafarroari eskubide osoa aitortzen zaio beste lurraldeekin batera egoteko edo, hala nahiko balute nafarrek, gaurko autonomian bakarrik jarraitzeko. Alde horretatik esan behar da proposamenak ohiko ezker abertzalearen proiektua demokratizatu egiten duela, izan ere, herritarren borondatean oinarritutako printzipioak lurraldetasunarenak baino balio handiagoa hartzen baitu. Anaitasunako proposamenaren bideragarritasun juridikoaz mintzatuko bagina, besterik gabe gai horrek Konstituzioaren xedapenetara garamatza eta konkretuki behin-behingozko laugarren xedapenera; bertan aurrikusten baita Nafarroak Euskadiko erkidegoarekin bat egiteko jarraitu beharreko bidea. Ez dezagun ahantzi juxtu xedapen hori dela UPNk orain betirako ezabatu nahi duena. Ongi etorria bedi ezker abertzalearen “errealismo berria”. Besteok, botoak egin ditzagun errealismo zipriztin hauek ezker abertzale osoa busti dezaten. Ia behingoz harritzarraren zamarik gabe ezker abertzaleko idia besteekin eta besteen aurka demalekuan lehiatzeko gai den.