Inauterietako kopla, zirri eta akuilukaden usainak etorri behar izan du eguraldia, azkenaldiko zurikeriak utzita, benetako neguz mozorro dadin. Neguaren bihotzean hor harrapatu ez du ba landare mordoa udaberriz mozorrotuta: desgaraiko lorealdira emanak batzuk, kuku-sagarrak elikatzen haritzak, begiak hazi-hazi eginda platanoak... mozorroa egunerokoa egiten dutenek eta garizuma urte guztira hedatu nahi dutenek ez dute alde handirik. Gezurraren beldurra eta beldurraren gezurra.
Baina, beldurrez, neguaren azkenengo hilabetearen mozorroa benetako soinekoa dela jabetu gara honezkero. Hasiera tropikalaren eraginez udaberriko irrifarrez jantzi diren landare askok eta askok jipoi ederra hartu behar dute... Otxandioko pikondoaren fabulaz gogoratuko dira aurten haritzak, gereziondoak, muxikak, hagina arrak, aranondo japoniarrak, madariondoren bat, eta abar. Bizkaieraz mozorrotzen diren inguru haietan diotenez Otxandion sekula ez omen du pikondoak fruiturik ematen; inguru hotzegia aidanean... Landatuko dute, juxtu antzera baina biziko da, oparotasunarekin amets egiten duen urteren batean loretara emanez mozorrotuko da baina ezin izango da ugaldu. Otxandio oinubia, laiotza edo ospela da pikondoen unibertsoan. Hegoalderaxeago, euskaldunak erromatar, munsulman eta juduekin elkarbizi izan diren lurretan, aldiz, hura bai paradisua, pikondoaren pagotxa, urtean bi piko uzta ematen ditu: uztapikoak eta pikoak